ΤΡΙΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ, ΤΑ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Βαθιά ουμανιστικές, παλαιότερα πιο «μαύρες» και πιο χιουμοριστικές, εδώ και αρκετά χρόνια λιγότερο, οι ταινίες του Νάνι Μορέτι, του κορυφαίου αυτή την στιγμή,  κινηματογραφικού auteur της γειτονικής Ιταλίας, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Αφηγούνται  ιστορίες της ιταλικής κοινωνίας, των ηθών και των παραδόσεων της, οι οποίες ενώ φαινομενικά δείχνουν «μικρές» και περιορισμένες, στην πραγματικότητα δεν είναι γιατί αφορούν ένα τεράστιο σύμπαν που ξεφεύγει από τα σύνορα της Ιταλίας και λέγεται ανθρώπινη ψυχή.

1526 4

Στα «Τρια πατώματα» αρκετές διακυμάνσεις της ανθρώπινης ψυχής, από το πάθος μέχρι την ζήλεια, από την βαθιά αγάπη μέχρι την εκδίκηση κάνουν κυριολεκτικά …πάρτι. Μέσα από μια διαδρομή 15 περίπου ετών, η ταινία εξιστορεί τις ζωές τριών διαφορετικών οικογενειών που κατοικούν σε τρεις διαφορετικούς ορόφους μιας μικρής πολυκατοικίας σε ακριβή περιοχή της Ρώμης. Ένα ζευγάρι δικαστικών (Ν. Μορέτι – Μαργκαρίτα Μπούι) έχει προβλήματα επικοινωνίας με τον γιό του (Αλεσάντρο Σπερντούτι). Ένα νεότερο ζευγάρι (Ρικάρντο Σκαρμάτσιο – Eλενα Λιέτι) δεν μπορεί να καταλάβει αν η ανήλικη κόρη του έπεσε θύμα αποπλάνησης ενός ηλικιωμένου γείτονα στον ίδιο όροφο. Και μια νέα μητέρα (Ανα Ροχβάχερ) ζει μέσα σε οράματα και φαντασιώσεις, γεγονός που δυσκολεύει το έργο της ως μητέρα.

Ολοι αυτοί οι χαρακτήρες που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο ομότιτλο μυθιστόρημα του ισραηλινού συγγραφέα Εσκόλ Νέβο (εκδ. Καστανιώτη) τοποθετούνται κάτω από το μικροσκόπιο ενός σκηνοθέτη που δείχνει αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτ’ απ’ έξω ενώ «ξεδιπλώνει» όσο πιο λεπτομερώς μπορεί τις ζωές τους. Με υπομονή και σχολαστική προσοχή ο Μορέτι μπαίνει στα σπίτια των τριών αυτών οικογενειών και ξεγλιστρώντας μαεστρικά από την λογική της τηλε – σαπουνόπερας δίνει ζωή σε καταστάσεις που σε πολλούς θα φανούν οικείες αλλά κινούν το ενδιαφέρον, όπως μόνον η καθημερινότητα μπορεί να το κινήσει. Όπως πάντα ο σκηνοθέτης μπορεί να γίνει δυσάρεστος (το γεγονός και μόνο ότι η πρώτη σκηνή είναι ένα τροχαίο δυστύχημα λέει πολλά), να όμως που η αισιοδοξία του ποτέ δεν παραδίδει τα όπλα παρά το γεγονός ότι και από αυτή την ταινία απουσιάζει παντελώς το διακριτικό χιούμορ των πρώτων χρόνων του.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module