Μενού

ΜΑΪΣΑΜΠΕΛ - Αλέξης Δερμετζόγλου

To 2000 o πολιτικός Juan María Jaúregui δολοφονείται από Βάσκους αυτονομιστές (την βασκική αυτονομιστική οργάνωση ΕΤΑ), αφήνοντας χήρα την αγαπημένη του γυναίκα, και μια μικρή κόρη. Καθώς τα χρόνια περνούν, κάποιοι από τους καταδικασμένους Βάσκους μαχητές αρχίζουν να αναθεωρούν τη στάση τους στη φυλακή, αποκηρύσσοντας την ένοπλη βία, με αποτέλεσμα να απομονωθούν από τους πρώην συντρόφους τους. Ένας από αυτούς, έχοντας μετανοήσει ριζικά για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει, ζητά να συναντηθεί με τη χήρα του Ισπανού που ο ίδιος, μαζί με έναν σύντροφό του, σκότωσε πριν 11 χρόνια . Ενώ η κόρη της αρνείται κατηγορηματικά, προσπαθώντας να αποτρέψει τη μητέρα της από το να συναντήσει τον τρομοκράτη και φονιά του πατέρα της, η πρωταγωνίστρια τελικά δέχεται να δει τον άνθρωπο που της στέρησε τον αγαπημένο της σύντροφο, με τον οποίο ήταν μαζί από τα 16 της χρόνια, σε μια παράτολμη προσπάθεια να ανακαλύψει μια δική της προσωπική δικαίωση για όσα βίωσε με αφορμή αυτόν τον θάνατο.

1524 3 

Στις 20 Οκτωβρίου του 2011 γίνεται μια πολύ σημαντική πολιτική ανακοίνωση στην Ισπανία. Ο βασκικός ΕΤΑ δηλώνει ότι σταματάει την ένοπλη δράση μετά από 50 ολόκληρα χρόνια, όπου η χώρα γέμιζε από εκρήξεις βομβών και φονικές σφαίρες με αμέτρητα θύματα. Η ευαίσθητη Ισπανίδα σκηνοθέτιδα Μπολέιν, αξιοποιώντας και πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη ζωή της Μασιαμπέλ Λάσα, προσφέρει ένα ευαίσθητο από κάθε πλευρά χρονικό των τραγικών χρόνων της φωτιάς στην πατρίδα της. Οι αφηγηματικοί ρυθμοί είναι πολύ αργοί, ράθυμοι, αποτυπώνοντας με ειδική, κοινωνιολογική σημασία χώρους και καταστάσεις. Παρατηρούμε έναν συνδυασμό πολιτικού θρίλερ και ψυχολογικού δράματος με έντονα κοινωνιολογικά στοιχεία. Μου κάνει εντύπωση η προσπάθεια που κάνει η σκηνοθέτιδα να κρατήσει τις ισορροπίες και να προσφέρει ένα φιλμ – σχόλιο επάνω στην συμφιλίωση, αλλά και στην κατανόηση. Σε τέτοιες ταινίες σημασία έχουν βασικά οι ηθοποιοί, όλοι τους είναι εξαιρετική με την Μπλάνκα Πορτίγιο να κλέβει την παράσταση με τον τρόπο που ελέγχει τη θλίψη και τον κρυμμένο θυμό της. Εξωφιλμικά με εντυπωσίασε ο έξυπνος και ανθρωπιστικός τρόπος που λειτουργεί το σωφρονιστικό σύστημα της Ισπανίας σε θέματα τρομοκρατίας. Αυτό δεν είναι ένα φιλμ της απόλαυσης, αλλά της σκέψης, με εξαιρετική φωτογραφία, πολύ λειτουργική μουσική. 

Αλέξης Δερμετζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module