ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΜΠΑΑΣΙΜ, ΤΟ - Στράτος Κερσανίδης

Ο γελαστός άνδρας

«Ξεκινάμε τις περιπολίες μας, κυνηγάμε μετανάστες. Δεν πρόκειται να μας ξεφύγουν (…)Αυτά τα μέρη είναι δικά μας. Δικά μας, καταλαβαίνεις; Και στα δικά μας μέρη δε θα μείνει ούτε ένας ξένος. Γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ. Δε θέλουμε τους ξένους. Τελεία και παύλα». Τα λόγια του, Γιώργου (ψευδώνυμο) μέλους της πολιτοφυλακής, τα οποία ακούμε με αλλοιωμένη φωνή, δείχνουν το απεχθές πρόσωπο της Ευρώπης η οποία υψώνει φράχτες και φυλάει τα σύνορά της από τους κυνηγημένους του κόσμου θαρρείς και πρόκειται για πάνοπλους εισβολείς. Από τους ανθρώπους που περπατούν, όχι για να πάνε στη δουλειά τους ή να ψωνίσουν στα μαγαζιά αλλά επειδή προσπαθούν να ξεφύγουν από το θάνατο. Και την ώρα αυτή χιλιάδες άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο περπατούν, αναζητώντας την ανθρωπιά κάπου πέρα από τον ορίζοντα.

Ο Θωμάς Σίδερης με το «Θολό ποτάμι του Μπαασίμ» ακολουθεί τα βήματα του νεαρού Κούρδου πρόσφυγα, Ραφίκ Νταγόντ ο οποίος προσπαθεί από τη Συρία να φτάσει στην Ευρώπη αναζητώντας τον αδελφό του, Μπαασίρ. Το γελαστό άνδρα, όπως μεταφράζεται το όνομά του, ο οποίος πήρε το δρόμο της προσφυγιάς πριν από 10 χρόνια. Μέχρι στιγμής όμως, ο Ραφίκ έχει καταφέρει να φτάσει μέχρι την Τουρκία ενώ δύο φορές απέτυχε να περάσει στην Ελλάδα.

1508 1

Η τελευταία φορά ήταν στις 18 Μάϊου 2022, μερικές μέρες πριν ολοκληρωθεί η ταινία. Νοερά όμως ακολουθεί τα βήματα του αδελφού του, τα οποία καταγράφει η κάμερα του Σίδερη. Βήματα μιας δύσκολης διαδρομής η οποία πάντοτε σταματάει είτε στους πολιτοφύλακες, σαν το Γιώργο είτε μπροστά στην αστυνομία της Ουγγαρίας, της Σερβίας ή άλλων χωρών. Πάντοτε μπροστά σε φράκτες και σιδερόφρακτους άνδρες έτοιμους να αντιμετωπίσουν τους «εισβολείς». Κι όλο αυτό το ταξίδι γίνεται με τη συνοδεία στίχων του Κούρδου ποιητή Ελμπεστέν Μερουάν Μπερεκάτ, στίχους σπαρακτικά αληθινούς οι οποίοι αποδίδουν το πόνο και την ελπίδα όλων εκείνων των χιλιάδων ανθρώπων που περπατούν. «Υπήρχαν κάποτε μονοπάτια για τους ονειροπόλους, τώρα μονάχα φράχτες», λέει ο ποιητής, την ώρα που η κάμερα δείχνει κατεστραμμένες πόλεις, καταυλισμούς προσφύγων, συνοριοφύλακες.  Και ο Μπαασίμ; Που είναι, ποιος είναι;

Στο πρόσωπό του συνοψίζεται η τραγωδία των προσφύγων και των μεταναστών. Το κλάμα και το γέλιο των παιδιών, η απελπισία και η ελπίδα των γονιών τους, ο ασχήμια της εξουσίας και η ομορφιά της αλληλεγγύης.

Ένα ντοκιμαντέρ που δε μασάει τα λόγια του, με βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση. Με τη χρήση πλούσιου αρχειακού υλικού, ο ρεπόρτερ-σκηνοθέτης, δίνει μια ανάγλυφη εικόνα του σύγχρονου κόσμου υπενθυμίζοντας το δράμα των ανθρώπων που περπατούν και κοιμούνται στο χώμα όχι επειδή το επέλεξαν αλλά επειδή η Δύση αρνείται να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα και να αποδεχτεί τις τεράστιες ευθύνες της.   

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module