ΙΧΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, ΤΟ - Παυλίνα Αγαλιανού

Μια ταινία για τον χρόνο, τη μνήμη, τη νοσταλγία. Μια ταινία για τη γοητεία της αρχαιολογίας και της ανασκαφής, μέσα από το post mortem πορτρέτο του αρχαιολόγου Γιάννη Σακελλαράκη...

Οκτώ αρχαιολογικοί χώροι, τέσσερα χρόνια γυρισμάτων και τρία στο μοντάζ συνθέτουν το πολυεπίπεδο, συλλογικό και συνάμα προσωπικό ταξίδι - ανασκαφή της προσωπικότητας του σπουδαίου αρχαιολόγου, μέσα από την κινηματογραφική σκαπάνη της Διονυσίας Κοπανά. Αν επιχειρούσε κανείς να συνοψίσει τη ματιά της - που ουσιαστικά συνθέτει ένα απλοϊκό φιλοσοφικό δοκίμιο για την ιστορική μνήμη, τον αιώνιο χρόνο, τη φύση, τα θραύσματα και τα ίχνη που συνθέτουν τελικά όσα γνωρίζουμε για τους ανθρώπους και το έργο τους - με μια φράση, αυτή θα ήταν η φράση του ίδιου του Σακελλαράκη: «Τι κάνουμε όλοι μας; Ψάχνουμε να βρούμε τον εαυτό μας. Η μέθοδος δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανασκαφική μέθοδο. Ενδον σκάπτε.

1435 1

Ο αρχαιολόγος είναι τυχερός, γιατί καταφέρνει να σκάπτει και άλλους ανθρώπους. Και σε αυτούς βλέπει τα δικά του κομμάτια». Πώς αντιμετώπιζε ο ίδιος τη δουλειά του και πώς φερόταν στους συνεργάτες του; «Η μεγαλύτερη ανακάλυψη σε μια ανασκαφή είναι αυτός που σκάβει», ακούγεται να μας απαντά. «Οι Κρητικοί βοσκοί συναντούν τους Μινωίτες προγόνους τους στη σκιά των ίδιων βουνών. Αναπνέουν τον ίδιο αέρα, ακούν το ίδιο θρόισμα των φύλλων, βλέπουν τη γη τους να ανθίζει ξανά και ξανά. Καθόλου τυχαία, οι ίδιοι είναι και οι εργάτες των ανασκαφών, πολύτιμοι φύλακες της Ιστορίας, που επιμένει να ανασαίνει στα πέτρινα καλύβια τους, φτιαγμένα με την ίδια αρχαία τεχνική των θολωτών τάφων», μας αφηγείται η Κοπανά... Αραγε ένα ντοκιμαντέρ είναι μια στείρα παράθεση στοιχείων, ή μας δίνει το έναυσμα να αναρωτηθούμε πολύπλευρα πίσω από τα γεγονότα; Ενα βαθιά ανθρώπινο, τρυφερό και ποιητικό σινεμά, που μας λείπει, και ένα πορτρέτο που δεν πρέπει να χάσετε.

Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr

Smart Search Module