ΚΥΡΙΟΣ ΜΠΑΧΜΑΝ ΚΑΙ Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ, Ο - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Η «Νέα τάξη» σε συγκλονίζει τόσο με το θέμα όσο και με την σφιχτοδεμένη δομή της καθώς η διάρκειά της είναι κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα. Το ίδιο θα έλεγα ότι καταφέρνει και αυτή η ταινία αν και εδώ η διάρκεια είναι οριακά εξαντλητική – πόσο μάλλον για ντοκιμαντέρ αφού περί αυτού πρόκειται: επί 3 ½ ώρες παρακολουθούμε την μέθοδο διδασκαλίας ενός δασκάλου σε σχολείο του Στανταλεντορφ, μικρής βιομηχανικής πόλης στην Γερμανία, της οποίας η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μετανάστες.

Η τάξη περιλαμβάνει παιδιά από το Μαρόκο, την Τουρκία, την Ρωσία, την Βουλγαρία και από αλλού, τα οποία παρουσιάζουν μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα απέναντι σε έναν δάσκαλο που ενώ με το σκουφί, την αξυρισιά και την χύμα συμπεριφορά του μοιάζει με απομεινάρι της γενιάς των χίπις, διαθέτει πνεύμα πρωτοποριακό, απαραίτητο για την κατήχηση και εκπαίδευση των μαθητών του.

1428 2

Το επίτευγμα της σκηνοθέτριας Μαρία Σπετ είναι ότι μέσα από την ιστορία που αφηγείται «χτίζει» χαρακτήρες – κάθε παιδί έχει την δική του προσωπικότητα, τα δικά του όνειρα, τους δικούς του στόχους αλλά και την δική του νοσταλγία για την γλυκιά πατρίδα που ποτέ δεν γνώρισε ή γνώρισε ελάχιστα. Η επανάληψη καταστάσεων ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητές τις οποίες έχουμε ήδη εμπεδώσει δεν λειτουργεί τελικά ως ανασταλτικός παράγοντας γιατί έτσι, η Σπετ τονίζει την ομορφιά της.

Διότι είναι όντως όμορφο να βλέπεις τα παιδιά με τον Μπάχμαν σε μια χαλαρή κατάσταση δημιουργίας είτε παίζοντας μουσική Deep Purple και Μπομπ Ντίλαν είτε ακούγοντάς τους να κουβεντιάζουν για το ολοκαύτωμα των Εβραίων και την ομοφυλοφιλία. Καλό θα ήταν να έχουν αυτήν την ταινία υπόψη τους οι εκπαιδευτικοί – κάτι που είχα επισημάνει και για το «Ανάμεσα στους τοίχους» του Λοράν Καντέ.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module