BATMAN, THE - Νίκος Τσαγκαράκης

Στη δεύτερη χρονιά της δράσης του ως μεταμφιεσμένου εκδικητή Batman, ο βαθύπλουτος νεαρός κληρονόμος Μπρους Γουέιν καλείται ν’ αντιμετωπίσει ολόκληρο τον υπόκοσμο της Γκόθαμ Σίτυ, με αφορμή τις δολοφονίες που διαπράττει ο παρανοϊκός εγκληματίας Γρίφος, οι οποίες ξεσκεπάζουν ένα σκοτεινό οικογενειακό μυστικό της οικογένειας Γουέιν.

Μετά τον Τιμ Μπάρτον, τον Τζόελ Σουμάχερ, τον Κρίστοφερ Νόλαν και τον Ζακ Σνάιντερ, είναι σειρά του Ματ Ριβς να καταθέσει το όραμά του για έναν από τους εμβληματικότερους ήρωες όλων των εποχών, που δημιούργησαν οι Μπομπ Κέιν και Μπιλ Φίνγκερ το 1939 για τα κόμικ της DC. Ο Πάτινσον γίνεται ο έβδομος ηθοποιός που ενσαρκώνει τον ήρωα στον κινηματογράφο, μετά τους Άνταμ Γουέστ (1966), Μάικλ Κίτον (1989- 1992, 2022), Βαλ Κίλμερ (1995), Τζωρτζ Κλούνι (1997), Κρίστιαν Μπέιλ (2005- 2012) και Μπεν Άφλεκ (2016- Σ2017).

O πρωταγωνιστής αποδίδει με οξυδέρκεια κι επιβλητικότητα την πρώιμη φάση του ήρωα, όπου ακόμα προσπαθεί να βρει τον λόγο της ύπαρξης και της δράσης του: μια απόλυτη κι ασταμάτητη φυσική δύναμη, χωρίς πλήρη γνώση του περιβάλλοντος, την οποία αποκτά κατακτά την πρόοδο της πλοκής μαζί με την ωριμότητα του σκοπού του, από όργανο εκδίκησης σε σύμβολο ελπίδας.

1411 1

Ο Ριβς ακολουθεί τον σκοτεινό τόνο που παραδοσιακά διακρίνει τον ήρωα κι έχει αποφασίσει η Warner για την πλειοψηφία των δικών της υπερηρώων, σε αντίθεση με τη Marvel, και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από τον Κρίστοφερ Νόλαν και τον Ζακ Σνάιντερ.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι χιουμοριστικές ατάκες και στιγμές του σεναρίου δεν ξεπερνούν τις δύο ή τρεις το πολύ, ενώ ο Πάτινσον είναι σίγουρα ο πιο αγέλαστος Batman απ’ όλους- ευτυχώς χωρίς αυτό να είναι μειονέκτημα, χάρη στη συγκροτημένη ερμηνεία του.

Από ‘κει και πέρα, η ντετεκτιβίστικη πλοκή προσωπικά μού φάνηκε εύκολα προβλέψιμη και κοινότοπη. Η φωτογραφία του Γκρεγκ Φρέιζερ συνθέτει ένα στοιχειωτικό, εφιαλτικό περιβάλλον, με χαρακτηριστικότερο πλάνο της ταινίας το ανάστροφο του ήρωα, να ξεπροβάλλει από τις φλόγες με την κάπα του ν’ ανεμίζει καθώς κατευθύνεται στον αναποδογυρισμένο Πιγκουίνο.

Το μουσικό θέμα του Μάικλ Γκιακίνο αξέχαστα δυσοίωνο κι απειλητικό. Το κάστινγκ άνισο, αφού ο Τορτούρο με τον Φάρελ είναι επαρκώς απειλητικοί (ο δεύτερος με φωνή και μορφασμούς κατευθείαν από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο), ο Ράιτ ιδανικά αδιάφθορος Γκόρντον, η Κράβιτς αξιοπρεπής αλλά χωρίς χαρακτηρολογική ιδιομορφία κι ο Σέρκις απλώς αδιάφορος, ενώ παρότι ο Ντάνο εμφανώς διαθέτει την υποδόρια βαρύτητα που που απαιτεί ο ρόλος, η έξαρσή του στη σκηνή της φυλακής μοιάζει να ξεπέφτει σε εκζήτηση που μέχρι τότε  είχε αποφευχθεί μαεστρικά.

Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr

Smart Search Module