ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ - Νίκος Τσαγκαράκης

Στη Γαλλία του 19 ου αιώνα ο μικρόσωμος κι άσχημος αλλά ευφυής και πνευματώδης Σιρανό είναι μέλος του στρατιωτικού σώματος της Φρουράς κι αθεράπευτα ερωτευμένος με την όμορφη Ρωξάνη, η οποία όμως ερωτεύεται ακαριαία τον νέο συνάδελφο του Συρανό, τον όμορφο αλλά όχι ιδιαιτέρως έξυπνο Κρίστιαν. Η αγάπη του για τη Ρωξάνη κι η έλλειψη αυτοπεποίθησης ωθούν τον Συρανό να βοηθήσει τον Κρίστιαν να την κατακτήσει, ώσπου η αλήθεια κάποτε αποκαλύπτεται.

Αισθηματικό μιούζικαλ εποχής βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο που έγραψε ο Εντμόν Ροστάν το 1897 κι έχει προηγουμένως μεταφερθεί δεκάδες φορές στον κινηματογράφο, με πιο γνωστές διασκευές εκείνες του Μάικλ Γκόρντον το 1950 με τον Χοσέ Φερέρ, του Φρεντ Σκέπισι το 1987 με τον Στιβ Μάρτιν και του Ζαν- Πωλ Ραπενό το 1990 με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Η φετινή εκδοχή είναι υποψήφια για Όσκαρ κοστουμιών.

1412 1

Το έργο αντανακλά ακριβώς τη διάθεση του ήρωά του: πρόκειται για έναν αιθέριο ύμνο στον ιδανικό, μοναδικό, αναντικατάστατο έρωτα, αυτόν που δεν εξαρτάται από τις συγκυρίες και δεν ξεπερνιέται μ’ έναν επόμενο. Ωστόσο, η ταινία δεν επαναπαύεται στον ανυποχώρητο ρομαντισμό της, αλλά τον εμπλουτίζει με τραγικότητα βασισμένη στο θεμέλιο του έρωτα κι όλης της ζωής εξάλλου, που είναι το θάρρος- το θάρρος να εκτεθούμε στον άλλο πέρα από τον εγωισμό και την περηφάνεια μας, να φάμε τα μούτρα μας (όπως λέμε καθημερινά) για κάποιον/ κάποια που το αξίζει, χωρίς να φοβόμαστε την απόρριψη υποτιμώντας τον εαυτό μας κι υπονομεύοντας την ευτυχία μας. Το θάρρος να διεκδικούμε και να είμαστε παρόντες/ παρούσες με όλη την ειλικρίνεια και τις ατέλειές μας.

Σε μια ιδιοφυή παραλλαγή του φυσιογνωμικού ελαττώματος από την παραδοσιακή υπερβολικά μακριά μύτη στο ασυνήθιστα μικρό ύψος, ο Πίτερ Ντίνκλατζ υποδύεται ξανά τον ρόλο που είχε ερμηνεύσει στη θεατρική παραγωγή του έργου που είχε ανέβει το 2018 και το 2019, ξανά μαζί με τη Χέιλι Μπένετ ως συμπρωταγωνίστρια. Ο πρώτος διαπρέπει με το κοφτερό βλέμμα και την αδίστακτη εκφορά του, που δε δείχνει έλεος στην ανοησία, ενώ η δεύτερη ενσαρκώνει ιδανικά την ιδεαλιστική αγνότητα -αλλά όχι αφέλεια- της Ρωξάνης.

Οι χορογραφίες του βελγομαροκινού Σίντι Λάρμπι Τσερκάουι έχουν απαλή κι ευγενή κίνηση, αλλά αφήνουν μια αμήχανη εντύπωση, σαν να μην αφήνονται ν’ αφομοιωθούν πλήρως στο γενικότερο σύνολο. Αντιθέτως, τα τραγούδια των αδερφών Άαρον και Μπράις Ντέσνερ είναι όσο ευφορικά και μελαγχολικά αξίζει το αίσθημα του έργου, ενώ η φωτογραφία του Σίμους Μαγκάρβεϊ, τακτικού συνεργάτη του σκηνοθέτη, προσαρμόζεται επίσης στις διακυμάνσεις της πλοκής, από τις ολοφώτιστες παλ αποχρώσεις που αποθεώνουν τον ερωτικό ενθουσιασμό της αρχής στους ηπιότερους, γήινους τόνους του τελευταίου μέρους.

Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr

Smart Search Module