BATMAN, THE - Γιάννης Ζουμπουλάκης

H τελευταία κινηματογραφική εκδοχή του ήρωα της DCComics, ελάχιστη σχέση έχει – αν έχει και καθόλου  – με το… κόμικ. Θα μπορούσες να πεις ότι ο σκηνοθέτης Ματ Ριβς ενδιαφέρεται πέρα από κάθε τι να κοιτάξει τον Batman αιρετικά, να τον παραμορφώσει και να τον αποκαθηλώσει – έτσι ίσως όπως ο Τοντ Φίλιπς κοίταξε τον Joker στην ομότιτλη αριστουργηματική ταινία του με τον Χοακίν Φίνιξ. Αισθητικά άλλωστε οι δυο ταινίες μοιάζουν · πολύ σκοτεινές, πολύ αργές, πολύ ρεαλιστικές ακόμα περισσότερο ψυχαναλυτικές και με ελάχιστες σκηνές παραδοσιακής, «κόμικ» δράσης.

Ο Batman, ή αλλιώς ο δισεκατομμυριούχος Μπρους Γουέιν την ημέρα (και υπάρχουν ελάχιστες ημέρες εδώ) που μεταμφιέζεται σε Ανθρωπο Νυχτερίδα εκδικητή  – προστάτη των αδύναμων τη νύχτα, θα βρεθεί στην μέση μιας περίπλοκης υπόθεσης που αφορά το παρελθόν του και της οποίας τα νήματα κινεί ο Γρίφος, ένας παρανοϊκός (;) δολοφόνος του οποίου η ιστορία ίσως τελικά να μην είναι και τόσο διαφορετική από εκείνη του Joker της ταινίας του Φίλιπς. Το κοινωνικό πλαίσιο της Γκόθαμ Σίτι άλλωστε, με το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς απύθμενο, είναι πολύ έντονο στοιχείο και αυτής της ταινίας.

1411 2

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Ριβς κατασκεύασε ένα ελκυστικό στην όψη νέο νουάρ, με τον Batman να θυμίζει περισσότερο ιδιωτικό ντετέκτιβ με σοβαρά ψυχολογικά θέματα, κάτι σαν μια μετα αποκαλυπτική εκδοχή του Φίλιπ Μάρλοου ή του Σαμ Σπέιντ. Σε αυτά τα «ψυχολογικά θέματα» είχε επιμείνει πολύ και ο Κρίστοφερ Νόλαν στις δικές του Batman ταινίες με τον Κρίστιαν Μπέιλ. Εδώ όμως, το «κακό» παραγίνεται. Ως Batman, ο Ρόμπερτ Πάτινσον, αδυνατισμένος σαν… βαμπίρ (για να θυμηθούμε και το «Λυκόφως») μοιάζει το λιγότερο με τοξικομανή που προσπαθεί να αναρρώσει (και δεν μπορεί), παρά με θετικό κόμικ ήρωα.

«Νομίζουν ότι κρύβομαι στις σκιές» λέει, «αλλά είμαι οι σκιές». Ο Batman / Πάτινσον είναι πραγματικά το flpside του Joker / Φίνιξ της ταινίας του Φίλιπς και αυτό φυσικά ασκεί μια μυστηριώδη γοητεία στον ήρωα (δεν μπορείς να το αποκαλέσεις χάρη), γιατί δημιουργεί μια πρωτόγνωρη ίντριγκα γύρω από την προσωπικότητα του, ιδίως όταν πηγαίνει στα απόκρυφα σημεία της πόλης, εκεί όπου το έγκλημα τα πίνει με την δικαιοσύνη – πολύ καλός ο Τζον Τορτούρο σε ρόλο αρχιμαφιόζου και εντελώς αγνώριστος ο Κόλιν Φάρελ που υποδύεται το τσιράκι του, τον Πιγκουίνο. 

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module