ΠΑΘΟΣ, ΤΟ - Στράτος Κερσανίδης (2)

Η άνοδος και η πτώση ενός κομπιναδόρου

Ένας νεαρός άνδρας, ο Στάντον, ο οποίος κουβαλά κάποιο ένοχο μυστικό, βρίσκει καταφύγιο σε έναν περιοδεύοντα θίασο διαφόρων παράδοξων θεαμάτων. Εκεί θα μάθει την τέχνη της μαντικής και της παραπλάνησης. Κάποια στιγμή, όταν θα νιώσει έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του θα εγκαταλείψει το θίασο και μαζί με τη Μόλι , συνεργάτιδα αλλά και αγαπημένη, θα αρχίσουν εμφανίσεις σε μεγάλα ξενοδοχεία. Η καριέρα τους εκτοξεύεται αλλά ο Στάντον αρχίζει και γίνεται άπληστος. Έτσι χρησιμοποιώντας την τέχνη της παραπλάνησης που έχει μάθει καλά, αποφασίζει να βάλει χέρι στην περιουσία ενός πλούσιου άνδρα. Γι’ αυτό θα συνεργαστεί με μία μυστηριώδη και γοητευτική ψυχίατρο η οποία τον εφοδιάζει με χρήσιμες πληροφορίες. Όμως το κόλπο στο οποίο έμπλεξε ο Στάντον αποδεικνύεται πολύ μεγαλύτερο από το μπόι του.

1383 1

Ε, λοιπόν, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο είναι μεγάλος μάστορας. Σε μια ταινία διάρκειας 150 λεπτών, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την καταφυγή του Στάντον στο θίασο, την επιμονή του να διδαχτεί και την απόφασή του να ακολουθήσει τη δική του καριέρα. Μέσα σε ένα εντυπωσιακά στημένο σκηνικό θαυματοποιών, μέντιουμ, παράδοξων θεαμάτων, ο σκηνοθέτης τοποθετεί τον ήρωά του χτίζοντας σιγά-σιγά το χαρακτήρα του. Ένας παρατηρητικός θεατής ο οποίος δεν παρασύρεται από το γκοροτέσκο και συνάμα μελαγχολικό περιβάλλον του μπουλουκιού, μπορεί να διακρίνει πως ο νεαρός λειτουργεί αποστασιοποιημένα, χωρίς να εκφράζει συναισθήματα, παρά μόνον προσήλωση στο σκοπό του που είναι να μάθει καλά τα κόλπα της μαντικής. Και ενώ η ώρα περνά και ο Ντελ Τόρο συνεχίζει να χτίζει τα θεμέλια της ιστορίας του, αναρωτιέσαι που θα το πάει τελικά; Κι εδώ είναι η μεγάλη του μαστοριά. Γιατί εκτός από τη εξαιρετική σκηνοθεσία και την αναπαράσταση του κόσμου που ζει, δεν μπορώ να πω ότι έχει καταφέρει να κερδίσει το συναίσθημα και το μυαλό του θεατή. Αφού, λοιπόν, έχει καταφέρει να κρατήσει το ενδιαφέρον του, χωρίς όμως να συμβαίνει κάτι το θεαματικό, αποφασίζει ξαφνικά να φέρει τα πάνω, κάτω. Και στη συνέχεια γίνεται το έλα να δεις με τις ανατροπές και τις αποκαλύψεις και τη θεαματική πτώση του ήρωά του στα τάρταρα. Εκεί όπου πλέον έχει χάσει μέχρι και την ανθρώπινη υπόστασή του. Ως ένα είδος νέμεσης, για τον τρόπο που έζησε όλη του τη ζωή, τη συμπεριφορά και την αδιαφορία του για τους ανθρώπους, θα έρθει ένα σκληρό αλλά καθαρτήριο τέλος.

1383 3

Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο στο «Μονοπάτι των χαμένων ψυχών» (Nightmare alley, ψιλοκόβει κυριολεκτικά την αφήγησή του σε μικρά κομματάκια ενός παζλ γεγονότων και ανθρώπινων καταστάσεων. Αναποδογυρίζει τον Στάντον, βγάζει το μέσα-έξω, τον ξεγυμνώνει και τον αφήνει εκεί, εκτεθειμένο στη θέα ως έναν έκπτωτο ο οποίος έχασε την ψυχή του ακολουθώντας το μονοπάτι της ζωής του. Και βέβαια η ταινία έχει δράση κι ανατροπές, έχει σασπένς και συχνά γίνεται σκληρή αλλά είναι μια ταινία «να την πιείς στο ποτήρι», που όταν πέσουν οι τίτλοι του τέλους, μακαρίζεις τον εαυτό σου για την απόφαση που πήρες να πάς στον κινηματογράφο.

Πολύ καλός στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Μπράντλεϊ Κούπερ, υποδύεται ιδανικά τον Στάντον Κάρλις. Εκείνη όμως που κλέβει την παράσταση –ίσως και λόγω ρόλου- είναι η σαγηνευτικά «επικίνδυνη», Κέιτ Μπλάνσετ.  

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module