ΠΑΘΟΣ, ΤΟ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Οι όμορφα γυρισμένες ερωτικές σκηνές ανάμεσα στον χορευτή Σεργκέι Πολούνιν (σε fullfrontal μάλιστα) και την Λετίσια Ντος, δεν αρκούν για να βοηθήσουν το «Πάθος» να καταλήξει σε κάτι το πολύ ξεχωριστό, όπως ολοφάνερα επιδιώκει (και νομίζει ότι καταφέρνει). Αντιθέτως, η ταινία, διακρίνεται από μια κινηματογραφική φλυαρία (που αντισταθμίζει την σεναριακή αδυναμία) μέσω της οποίας η σκηνοθέτις Ντανιέλ Αρμίντ προσπαθεί να γεμίσει τα κενά μιας ιστορίας που μοιάζει (και είναι) από την αρχή τελειωμένη.

Το πάθος της νέας, όμορφης Γαλλίδας καθηγήτριας (χωρισμένης και μητέρας ενός παιδιού) για τον (ανεξήγητα) μυστηριώδη Ρώσο με τον οποίο διατηρεί ερωτικό δεσμό είναι πλήρως κατανοητό αλλά δραματουργικά δείχνει τόσο ακίνητο όσο τα θεμέλια μιας πολυκατοικίας. Η Αρμίντ ενδιαφέρεται κυρίως για την κινηματογράφηση των μοναχικών σκηνών της Ντος σε απόγνωση. Με δάκρυα στα μάτια μασά τα χείλη της, ξύνεται, αναβοσβήνει τσιγάρα, μιλά μόνη της κ.ο.κ.

Μια καλή επιλογή τραγουδιών συμβάλλει ώστε ο ρομαντικός χαρακτήρας αυτών των σκηνών να είναι ηχηρότατος: ανάμεσά τους το Guardachemare του Μαρίνο Μαρίνι, το Iwantyou του Μπομπ Ντίλαν σε εκτέλεση Λίντα Βόγκελ, το Thestrangersong του Λέοναρντ Κόεν και το Ifyougoaway του Ζακ Μπρελ σε εκτέλεση Ελεν Μέριλ – Σταν Γκετζ. Αν απομονώσεις όλες αυτές τις σκηνές έχεις μια πολύ καλή σειρά από βίντεο κλιπ προώθησης των προαναφερθέντων τραγουδιών.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module