ΣΕΛΗΝΗ 66 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου, σε εντυπωσιάζει με την πλούσια φιλμική γλώσσα αλλά και την σκηνοθετική φαντασία απέναντι σε ένα δύσκολο θέμα το οποίο η δημιουργός χειρίζεται με θάρρος και ελευθερία. Το θέμα είναι η σχέση μιας κόρης με τον πατέρα της (Σοφία Κόκκαλη, Λάζαρος Γεωργακόπουλος), στο σπίτι του οποίου η πρώτη θα επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια απουσίας.

Ο προφανής λόγος για τον οποίο επιστρέφει είναι ένα σοβαρό πρόβλημα με την υγεία του, όμως συγχρόνως, για κείνη είναι κάτι παραπάνω: θέλει, μέσω του προβληματος του, να «διαβάσει» για πρώτη ίσως φορά στην ζωή της, τον πατέρα της. Δραματουργικά η ταινία δεν έχει ιδιαίτερη εξέλιξη όμως η έκπληξη του φινάλε δικαιώνει την αναμονή.

Ούτως ή άλλως βέβαια, είναι η «ονειρική διάσταση» της «Σελήνης» που σε ελκύει, με την ημερολογιακή αφήγηση (της κόρης) και τις σκηνές από βίντεο του παρελθόντος στους οποίους οι χρόνοι ανακατεύονται. Ολ’ αυτά την ώρα που το παρόν δείχνει δυσβάσταχτο και η εσωτερική αγωνία της μοναχικής κόρης συγκρούεται με τον πρακτικό Γολγοθά που οφείλει να αντιμετωπίσει – και εδώ να επισημανθεί η σκληρή σωματική δουλειά του Λ. Γεωργακόπουλου στον δυσκολότερο ίσως ρόλο της καριέρας του.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module