ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Η δεύτερη εναλλακτική ταινία της ίδιας εβδομάδας προέρχεται από το Ιράν και αποτελεί την δεύτερη προσπάθεια στην μεγάλου μήκους παραγωγή του Αχμάντ Μπαχραμί μετά την «Panah», παρακολουθούμε τα δρώμενα που λαμβάνουν χώρα σε ένα εργοστάσιο οικοδομικών υλικών το οποίο πρόκειται να κλείσει αφού το τούβλο δεν είναι πλέον απαραίτητο και έχει αντικατασταθεί από άλλα, πιο σύγχρονα υλικά. Πυρήνας της ιστορίας, ο επιστάτης του εργοστασίου (Αλί Μπαγκχερί), ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στους εργάτες που δεν τον συμπαθούν και το αφεντικό.

1386 4

Οι διασταυρούμενες και στην εντέλεια ισορροπημένες ιστορίες των εργατών σε συνάρτηση με το αφεντικό και τον επιστάτη, δημιουργούν το κλίμα της παράξενης αυτής ταινίας που είναι φτιαγμένη από έναν σκηνοθέτη ο οποίος έχει στο μυαλό του την ποιητική φόρμα σκηνοθετών όπως ο Αμπάς Κιαροστάμι (1940- 2016) και ο Μοχσέν Μαχμαλμπάφ των μεγάλων δασκάλων του «νέου κύματος» του ιρανικού κινηματογράφου που αναπτύχθηκε στην δεκαετία του 1990. Συγχρόνως, με ένα δικό του, προσωπικό τρόπο, ο Μπαχραμί υποκλίνεται σε ένα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου, το «Ρασομον» του Ακίρα Κουροσάβα όπου το ίδιο γεγονός αποδίδεται διαφορετικά από αυτούς που το έζησαν. Οι αργοί, εσωτερικοί ρυθμοί, τα κάδρα που αιχμαλωτίζουν την ματιά και μια άνευ προηγουμένου ασπρόμαυρη φωτογραφία μετατρέπουν την παρακολούθηση αυτής της ταινίας σε μια ασυνήθιστη εμπειρία.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module