ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Τη συγκινητική ιστορία ενός 35χρονου χήρου, καθαριστή τζαμιών, που, μαθαίνοντας πως πρόκειται να πεθάνει σε μερικούς μήνες, αρχίζει να ψάχνει την οικογένεια που θα υιοθετήσει τον τετράχρονο γιο του, αφηγείται στην τρυφερή αυτή, δοσμένη με ζεστασιά, αγγλική ταινία του, ο Ιταλός παραγωγός και σκηνοθέτης Ουμπέρτο Παζολίνι, γνωστός μας από τη βραβευμένη στο φεστιβάλ Βενετίας 2013 ταινία του «Ξεχασμένες ζωές».

Παρόλο που ο επικείμενος θάνατος βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας, ο Παζολίνι αποφεύγει να τον εκμεταλλευτεί μελοδραματικά, στρέφοντας, αντίθετα, την κάμερά του στις στιγμές εκείνες – βασικά απλές, χαρούμενες – που περνάνε μαζί πατέρας και γιος, άλλοτε στο σπίτι, με τον πατέρα Τζον να παίζει μαζί με τον γιο του, Μάικλ, ή το βράδυ στο κρεβάτι να του διαβάζει παραμύθια, άλλοτε περπατώντας στο δρόμο και τρώγοντας παγωτό κι άλλοτε παίρνοντάς τον μαζί του στις συναντήσεις με πιθανούς θετούς γονείς.

1379 2

Ο Παζολίνι, χωρίς παράλληλα να αποφεύγει να τοποθετήσει την ιστορία του στο κοινωνικό, ταξικό, εργατικό της περιβάλλον (η ιστορία εκτυλίσσεται στη σημερινή Βρετανία), αφηγείται τις σχέσεις αυτές ανάμεσα στους δυο τους, με απλές, άμεσες, δοσμένες με τρυφερότητα, σκηνές, με λιτούς διαλόγους και με το ίδιο λιτή, υποβλητική μουσική, με την κάμερά του να επιμένει στα πρόσωπα και τις εκφράσεις, για να καταγράψει τόσο τα διάφορα συναισθήματα: τόσο του Τζον, ο οποίος προσπαθεί, από τη μια, να αποδεχτεί τον επικείμενο θάνατό του και, από την άλλη, να περάσει όσο μπορεί περισσότερο με το γιο του, τη λιγοστή ζωή που του απομένει, καταφέρνοντας, παράλληλα, να του επιλέξει την καλύτερη γι’ αυτόν οικογένεια για να τον υιοθετήσει, όσο και του Μάικλ που, έχοντας χάσει τη μητέρα του (τον είχε εγκαταλείψει για να επιστρέψει στη γενέτειρά της, στη Ρωσία), κολλημένος τώρα στον πατέρα του, προσπαθεί να καταλάβει τη ζωή και τα απρόοπτά της.

Αναφέρω χαρακτηριστικά τη σκηνή όπου ο Τζον προσπαθεί να εξηγήσει στον Μάικλ τι σημαίνει θάνατος, χρησιμοποιώντας το νεκρό σκαθάρι που βρίσκει ο Μάικλ, καθώς και τη σκηνή, αργότερα, όταν ένας αθώος, μπερδεμένος Μάικλ ρωτάει τον πατέρα τι θα πει υιοθεσία, ή ακόμη, εκείνη της τελευταίας τους μέρας πριν από τον αποχαιρετισμό. Σκηνές, που τόσο από την πλευρά του ο Τζέιμς Νόρτον, στο ρόλο του πατέρα, όσο και από τη δική του, ο μικρός Ντάνιελ Λαμόντ (μια πραγματική έκπληξη), στο ρόλο του Μάικλ, καταφέρνουν, με ξεχωριστή δύναμη, να εκφράσουν, εστιάζοντας στα βλέμματα και τις εκφράσεις του προσώπου τους, και με τον Παζολίνι να τις αναπτύσσει, όπως και τις υπόλοιπες, σε χαμηλούς πάντα τόνους, με την ίδια απλότητα, ομορφιά και ευαισθησία, καταφέρνοντας να σε συγκινεί σχεδόν σε κάθε πλάνο του.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module