200 ΜΕΤΡΑ - Στράτος Κερσανίδης

Ο Μουσταφά ζει στην από δω μεριά και η οικογένειά του στην από κει. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε πως η οικογένεια του ζει στην από δω κι εκείνος στην από κει. Γιατί, όταν στη μέση υπάρχει ένα τείχος που χωρίζει τους ανθρώπους δεν έχει σημασία σε ποια μεριά βρίσκεσαι.

Τι τείχος χωρίζει τα παλαιστινικά εδάφη από το Ισραήλ. Ο Μουσταφά για να πάει στο Ισραήλ χρειάζεται ειδική άδεια επειδή αρνείται να βγάλει ισραηλινή ταυτότητα, κάτι που έχει κάνει η γυναίκα του η οποία ζει απέναντι. Εκείνος μπορεί μόνον με άδεια εργασίας να περάσει. Τα βράδια επικοινωνούν μεταξύ τους αναβοσβήνοντας τα φώτα και μιλώντας στα κινητά τηλέφωνα. Η απόσταση ανάμεσά τους είναι μόλις 200 μέτρα, αλλά υπάρχει  το τείχος κι έτσι η μικρή αυτή απόσταση αποκτά ανυπέρβλητες διαστάσεις που το να τη διανύσεις είναι ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου.

Όταν ο γιος του τραυματίζεται σε αυτοκινητικό ατύχημα και μπαίνει στο νοσοκομείο ο Μουσταφά πρέπει να φτάσει κοντά του. Η άδειά του έχει λήξει και δεν μπορεί να την ανανεώσει έγκαιρα. Έτσι για να φτάσει κοντά στο παιδί του απευθύνεται σε παράνομους διακινητές οι οποίοι έναντι αμοιβής αναλαμβάνουν να περάσουν ανθρώπους στο Ισραήλ. Στο ίδιο αυτοκίνητο βρίσκεται ένα νεαρός έφηβος ο οποίος θέλει να πάει να βρει δουλειά, μια γερμανίδα κινηματογραφίστρια με παλαιστινιακές ρίζες και ο  Παλαιστίνιος φίλος της. Αυτοί οι ετερόκλητοι άνθρωποι θα μοιραστούν ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους και απρόοπτα. Άγνωστοι μεταξύ τους δε θα αποφύγουν τις συγκρούσεις και τις αποκαλύψεις.

1322 2

Η ταινία του Αμίν Ναϊφέ, δίνει με άμεσο τρόπο τον παραλογισμό των συνόρων και ιδιαίτερα τον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα του τείχους που ύψωσε το κράτος του Ισραήλ στα σύνορα με την Παλαιστίνη. Μια ιστορία που συναντιούνται η παράνοια, η γραφειοκρατία και ο εθνικισμός δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσει ένας πατέρας για να φτάσει κοντά στο γιο του. Η οδύσσεια ενός ανθρώπου ο οποίος θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του και να αντιμετωπίσει θεούς και δαίμονες για να βρεθεί με την οικογένειά του.

Το αγωνιώδες οδοιπορικό ενός πατέρα και μιας ομάδας ανθρώπων οι οποίοι για δικούς του λόγους ο καθένας προσπαθούν να υπερνικήσουν την ανθρώπινη ανοησία και τη μισαλλοδοξία. Ο Ναϊφέ σκηνοθετεί με νεύρο κάθε σκηνή αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την ένταση και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων του. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια ταινία χαρακτήρων, όπως και είναι, αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια ταινία δρόμου, ένα ρόουντ μούβι στα όρια λογικής και παραλογισμού. Η σκηνοθεσία είναι ρυθμική, διατηρεί την ένταση την οποία εκτονώνει με μικρές χιουμοριστικές ανάσες. Επίσης θα μπορούσαμε να πούμε πως τα «200 μέτρα» είναι μια κωμωδία του παραλόγου αν όλα όσα συμβαίνουν επί της οθόνης δεν ήταν η απόλυτης αποτύπωση της πραγματικότητας. Εκείνης που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες Παλαιστίνιοι οι οποίοι ζουν ως φυλακισμένοι. Σε μια φυλακή που ούτε οι δεσμοφύλακες αισθάνονται καλά. Τουλάχιστον εκείνοι που αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην πολύπαθη αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ο Αμίν Ναϊφέ αφηγείται την ιστορία του, όχι για να πυροδοτήσει το μίσος της μιας πλευράς προς την άλλη, αλλά για να δείξει το βλακώδες του πράγματος και για να συμβάλλει  να με τον τρόπο τους στο σταμάτημα ενός διαρκούς εγκλήματος. 

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module