ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, Η - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

«Δεν γίνονται πάντα αυτά που σχεδιάζεις, αλλά προχώρα, προχώρα» (come on, come on, όπως υποδεικνύει και ο τίτλος της ταινίας), λέει, προς το φινάλε, ένας από τους ήρωες της όμορφης αυτής, μαυρόασπρης ταινίας του Μάικ Μιλς («20th Century Women», «Οι πρωτάρηδες»). Μια αισιόδοξη στάση που χαρακτηρίζει και τις απαντήσεις των νέων αγοριών και κοριτσιών (πολλών από αυτών παιδιά μεταναστών) πώς βλέπουν το μέλλον, που παίρνει στο μαγνητόφωνο του ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο παραγωγός ραδιοφωνικής εκπομπής Τζόνι (Γιοακίν Φίνιξ).

«Ο κόσμος δεν θα είναι τόσο καθαρός», λέει κάποιος νεαρός, «αλλά δεν θα τελειώσει»! Σ’ αυτόν τον όχι τόσο καθαρό κόσμο, ένα κόσμο που «δεν είναι τόσο δίκαιος», όπως θ’ αναφέρει κάποιος άλλος, θα μεγαλώσει ο 9χρονος Τζέσι (Γούντι Νόρμαν), ο ανιψιός που ο Τζόνι, έχοντας φτάσει για σύντομη επίσκεψη στην αδερφή του στο Ντιτρόιτ, αναλαμβάνει να φροντίσει για μερικές μέρες ενώ η αδερφή του Βιβ (Γκάμπι Χόφμαν), τρέχει στην Καλιφόρνια για να φροντίσει τον άρρωστο πρώην σύζυγο της.

Ο Τζέσι είναι ένα ασυνήθιστο, απείθαρχο, με ασταμάτητες ερωτήσεις και απορίες, παιδί, πρόσωπο με φανταστικές ιστορίες και απόψεις για θεωρίες συνομωσίας και διάφορα άλλα σενάρια, που δεν αφήνει τον Τζόνι ήσυχο ούτε μια στιγμή. Επειδη όμως ο Τζόνι πρέπει να φύγει από το Ντιτρόιτ, για να συνεχίσει το ταξίδι του σε διάφορες πόλεις, από τη Νέα Υόρκη ως τη Νέα Ορλεάνη, για να καλύψει έρευνα του σχετικά με το πώς βλέπει το μέλλον η σημερινή νεολαία, αποφασίζει να πάρει μαζί του τον Τζέσι, ταξίδι που θα τον κάνει να αντιμετωπίσει διαφορετικά το ρόλο του (τώρα πια και σαν πατέρας) και τη ζωή του.

Αυτό το πέρασμα από μια κάπως ανέμελη ζωή σε μια ζωή με τα διάφορα σκαμπανεβάσματα και τις περισσότερες ευθύνες της, καταφέρνει να καταγράψει με αμεσότητα, αφοπλιστική ειλικρίνεια και ξεχωριστή αγάπη, ο Μάικ Μιλς, μέσα από εικόνες που συλλαμβάνουν τόσο την αυθεντικότητα ενός συγκεκριμένου κοινωνικού περιβάλλοντος (με τον Ρόμπι Ράιαν να δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα με τη μαυρόασπρη φωτογραφία του), εικόνες που συχνά μου θύμισαν τις ταινίες του Κασσαβέτη, όσο και εκείνη των ερμηνειών, όχι μόνο του νεαρού Γκάμπι Χόφμαν, που πράγματι εκπλήσσει με την όλη παρουσία του αλλά και του Γιοακίν Φίνιξ που δίνει με την ίδια πάντα εσωτερικότητα τις διάφορες πλευρές του χαρακτήρα του, άλλοτε επιθετικού, άλλοτε συμπονετικού και άλλοτε πανικοβλημένου, όπως όταν πιστεύει πως έχασε τον Τζέσι στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module