ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ '85 - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Βρίσκω πάντοτε ενδιαφέρον στο γεγονός ότι η θεματολογία των ταινιών του Γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Οζόν είναι πάντοτε διαφορετική, ένας πλούτος ιδεών και ιστοριών που δεν εντάσσονται σε καλούπια.

Ο Οζόν έχει πειραματιστεί με το καθαρόαιμο μιούζικαλ («Οκτώ γυναίκες»), την «μαύρη» οικογενειακή σάτιρα («Sitcom»), με το λεσβιακό νουάρ («Η πισίνα»), με την κρίση του ζευγαριού («5 φορες το 2»), με την διαφθορά στους κύκλους της εκκλησίας («Θέλημα Θεού») αλλά και με την ευθανασία που είναι το θέμα της τελευταίας ταινίας του, «Tout s’est bien passé», που προβλήθηκε πριν από λίγο καιρό στις Κάννες και θα δούμε στο μέλλον στις αίθουσες.

1207 4

Στο «Καλοκαίρι του ‘85» το θέμα του Οζόν δεν είναι η νοσταλγία για μια εποχή που ούτως ή άλλως – και κατά δική του ομολογία – ποτέ δεν αγάπησε ιδιαίτερα αλλά η ενηλικίωση, η απότομη ωρίμανση ενός νέου ανθρώπου που χωρίς καλά –καλά να καταλάβει τι έχει γίνει βλέπει ότι έχει αφήσει για πάντα πίσω του την παιδική αθωότητα και ετοιμάζεται για τα δύσκολα ταξίδια της ζωής.

Αυτή η κατάσταση εξιστορείται μέσα από την σχέση δύο αγοριών (Φελίξ Λεφέμπρ, Μπενζαμέν Βουασάν) ενώ περνούν τις διακοπές τους στο SeineMaritime το καλοκαίρι του 1985. Το πρώτο ερωτικό σκίρτημα σύντομα δίνει την θέση του σε διάφορα πρακτικά αλλά και ψυχολογικά προβλήματα και η ζήλεια είναι το ισχυρότερο.

Η κινηματογράφηση της ιστορίας γίνεται με χαλαρό τρόπο σε αντιδιαστολή με την ένταση που κυριαρχεί καθόλη την διάρκεια μιας ταινίας η οποία παρά την  θερινή ανεμελιά της κρύβει μέσα της βαθύ πόνο, ένα βουβό παράπονο που σε τσακίζει.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

Smart Search Module