O παθιασμένος έρωτας μιας Ισπανίδας σερβιτόρας για τον αινιγματικό ιδιοκτήτη ενός εστιατορίου σ’ ένα ανώνυμο ελληνικό νησί, θα οδηγήσει σταδιακά σε ένα θρίλερ μυστηρίου, βουτηγμένο στην ατμόσφαιρα του φιλμ νουάρ, στη νέα αυτή ταινία του Φερνάντο Τρουέμπα (Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 1994 για το «Belle Epoque»).
Στο πρώτο μέρος της ταινίας, γνωρίζουμε την Άλεξ που φτάνει με καθυστέρηση στο απόμερο νησί για ν’ αναλάβει τη δουλειά της γκαρσόνας στο εστιατόριο και να αρχίσει να ελκύεται από τον μυστηριώδη, κλεισμένο στον εαυτό του, ιδιοκτήτη της, Αμερικανό Μαξ, που προτιμά να κρύβεται τα βράδια σε ένα απόμερο μέρος του νησιού και να παίζει το σαξόφωνο του. Ευκαιρία για τον Τρουέμπα να σκιαγραφήσει τις ομορφιές του νησιού, στη διάρκεια μάλιστα διαφορετικών εποχών (από τα πανέμορφα δάση του και τα πεντακάθαρα γαλάζια νερά της ακρογιαλιάς του μέχρι τις γιορτές και τις παραδόσεις του – μαζί κι ένα ωραία στημένο γάμο), όλα ωραία φωτογραφημένα από τον Σέρτζιο Ιβάν Καστάνιο.
Το σασπένς και η ατμόσφαιρα του νουάρ αρχίζουν να κυριαρχούν προς το τρίτο μέρος της ταινίας. Ατμόσφαιρα που θυμίζει τόσο το έργο του Χίτσκοκ όσο και τον χαρακτήρα του Άρθουρ Ρίπλεϊ στα βιβλία της Πατρίσια Χάισμιθ (σκηνοθέτη και συγγραφέα που ο ίδιος ο Τρουέμπα αναγνωρίζει ως επιδράσεις). Ξεκινώντας από τα μυστικά που αρχίζει να ανακαλύπτει για την Άλεξ ο φίλος και ερωτευμένος μαζί της, Τσίκο, και την ξαφνική, βίαιη αλλαγή (αν και απροετοίμαστη και κάπως αψυχολόγητη) στην όλη συμπεριφορά του Μαξ. Σκηνές που ο Τρουέμπα στήνει με καλό ρυθμό, βοηθούμενος από την υποβλητική μουσική του Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ, αν και χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία (ο Χίτσκοκ είναι δυστυχώς πολύ μακριά), κι είναι χάρη τόσο στη δυναμική παρουσία της Άιντα Φολτς όσο και την εξαιρετική, πολύ διαφορετική από εκείνες που μας έχει δώσει στο παρελθόν ερμηνεία του Ματ Ντίλον, που η ταινία παρακολουθείται με ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr