Ελάχιστα ξεχωριστοί χαρακτήρες και ο φλύαρος σε σημείο εξάντλησης διάλογος μεταξύ τους δίνουν τον τόνο σε ένα αγνώστων προθέσεων «αστικό road movie».
Μια γυναίκα (Ντακότα Τζόνσον) μόλις προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, καλεί ταξί για την πόλη. Η διαδρομή, ωστόσο, παίρνει απροσδόκητες υπαρξιακές τροπές εξαιτίας του μυστηριώδους όσο και εμβριθούς οδηγού (Σον Πεν) που της πιάνει την κουβέντα.
Η βασική ιδέα της πρωτοεμφανιζόμενης Κρίστι Χολ δεν είναι ακριβώς πρωτότυπη, αλλά γοητεύει, αφού ψηλαφεί τη σπάνια οικειότητα που μπορεί να αναπτυχθεί σε μια εφήμερη, συγκυριακή σχέση μεταξύ αγνώστων. Το παιχνίδι μεταξύ ειλικρίνειας και ψέματος, εμπιστοσύνης και καχυποψίας που ακολουθεί, θα έπρεπε να διατηρεί στοιχειωδώς το ενδιαφέρον, το οποίο, φευ, εξανεμίζεται κάθε λεπτό (ή χιλιόμετρο) που περνά.
Κυρίως εξαιτίας των ελάχιστα ξεχωριστών χαρακτήρων. Εκείνος της Τζόνσον έχει βάθος ίσο με το τζάμι του αυτοκινήτου από το οποίο κοιτάζει έξω, καθώς ο… γεννημένος για το ρόλο Πεν επιδίδεται σε εξαντλητικό mansplaining επί παντός επιστητού. Αβέβαιος ο προορισμός, άγνωστη και η πραγματική πρόθεση της Χολ γι’ αυτό το ανερμάτιστο "αστικό road movie".
Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr