Μια σίγουρα αχρείαστη και σε αρκετά σημεία ανόητη ταινία με συχνά ακαταλαβίστικη πλοκή, η οποία κλιμακώνει την ένταση σε διαφορετικά γεωγραφικά σημεία και μοιραία καταλήγει στην τελική και ολέθρια σύγκρουση μεγατόνων, η οποία είναι αναμενόμενη από τους τίτλους αρχής της ταινίας, για να μην πούμε από το τρέιλερ. Η Αϊλίν (Ρεμπέκα Χολ) είναι μια ανθρωπολόγος η οποία με την βοήθεια της υιοθετημένης μικρής της κόρης Τζία, προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει ένα μυστηριώδες σήμα που έρχεται από την «Κοίλη Γη» (δεν θα μπω καν στη διαδικασία) και που είναι πιθανό να προειδοποιεί για μια επικείμενη μέγα-καταστροφή ή κάποιου είδους αδιευκρίνιστη, φοβερή απειλή. Τίποτα ωστόσο, δεν μπορεί να προειδοποιήσει για την πανωλεθρία που υφίστασαι ως θεατής, καθώς ξεδιπλώνεται μετά βίας μια υπεραναλυτική μέχρι αγανάκτησης, χοντροκομμένη ιστορία δίχως βάθος, με την κατά κόρον χρήση άνευ συνοχής διαλόγων, για να φτάσει τελικά σε μια ελαφρώς συμπαθητική χορογραφία μάχης, με σωστό ρυθμό και πλούσια ενέργεια, πλαισιωμένη από πλάσματα της φαντασίας. Είναι απορίας άξιον πώς μια ταινία διάρκειας σχεδόν δύο ωρών, μπορεί να είναι τόσο βιαστική, χωρίς την παραμικρή υπομονή και δίχως ίχνος κομψότητας.
Φωτεινή Αλευρά