Ο άλλος Χριστός
Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1940 και ενώ ο πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη, σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι κάπου στην Αυστραλία, φτάνει ένα παιδί Αβορίγινας, για να φιλοξενηθεί στο οικοτροφείο για παιδιά σαν αυτόν, που βρίσκεται εκεί και το διευθύνει η αδελφή Αϊλίν. Στο οικοτροφείο φιλοξενούνται επτά παιδιά και εκτός από την αδελφή Αϊλίν, ζουν εκεί η αδελφή Μαμ και ένας άνδρας ο Τζορτζ. Ο μικρός φαίνεται να μην έχει διάθεση να ακολουθήσει τους κανόνες, περιφέρεται αμίλητος ενώ η αδελφή Αϊλίν, όχι μόνον δεν τον πιέζει αλλά δείχνει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτόν καθώς διαπιστώνει ότι ο μικρός Αβορίγινας διαθέτει ξεχωριστές δυνάμεις. Όταν ένα πολύτιμο άγαλμα του Εσταυρωμένου φτάσει στη μονή και τοποθετηθεί στην εκκλησία, ο μικρός θα αισθανθεί μια ακατανόητη έλξη γι’ αυτό. Θα ακολουθήσουν μια σειρά από παράδοξα γεγονότα, όταν οι ξεχωριστές δυνάμεις του μικρού να συναντηθούν με τον Εσταυρωμένο και η αδελφή Αϊλίν θα αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη κι αλλόκοτη κατάσταση.
Η ταινία του Γουόρικ Θόρντον «Το νέο αγόρι» (The new boy), είναι μια μυστηριώδης ιστορία, με το απόκοσμο του παγανισμού να συγκρούεται με το χριστιανικό μυστικισμό. Παράξενη ταινία, τόσο όσο ο ίδιος ο σκηνοθέτης επιθυμεί κάτι τέτοιο. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν έχουμε να κάνουμε με τη συνάντηση και τη σύγκρουση διαφορετικών πολιτισμών. Που ο ένας θέλει να επιβληθεί στον άλλον, όσο κι αν ο πρώτος έχει καλές προθέσεις -όπως νομίζει τουλάχιστον- και τον εκπροσωπεί η ευγενική, γλυκιά και καλοπροαίρετη αδελφή Αϊλίν. Γιατί από την άλλη έχουμε τον πολιτισμό της αμεσότητας με τη φύση που διαθέτει την αύρα του σκονισμένου αέρα και τη μυρωδιά του χώματος και της φωτιάς. Κι έτσι βλέπουμε το νέο αγόρι που έφτασε στο οικοτροφείο να γοητεύεται από το άγαλμα του Χριστού και να νιώθει ταύτιση μέχρι του σημείου να συμπάσχει με το Θεάνθρωπο επάνω στο σταυρό. Τώρα όμως πρέπει η μοναχή να συγκρουστεί με τη πίστη της κι αυτό είναι ένα πολύ λεπτό και σχεδόν αξεπέραστο όριο.
Ο Γουόρικ Θόρντον σκηνοθετεί με λεπτές αποχρώσεις σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει την πραγματικότητα μέσα από την αλληγορία. Έτσι εισάγει το στοιχείο του φανταστικού ως ένα στοιχείο-καταλύτη που επιτρέπει να ιδωθούν οι πληγές που άφησε η αποικιοκρατία. Έννοιες όπως η φυλετική και πολιτισμική ταυτότητα, η σχέση με το θείο, η προσέγγιση και η αλληλοκατανόηση των ανθρώπων, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα έρχονται να «κολλήσουν» επάνω σε αυτήν τη μυστηριακή, απόκοσμη, γοητευτική και τρυφερή δημιουργία.
Η Κέιτ Μπλάνσετ δίνει μια μοναδική ερμηνεία ως αδελφή Αϊλίν. Εξαιρετικός είναι και ο μικρός Ασουάν Ράιντ που κέρδισε το εθνικό βραβείο ερμηνείας στην Αυστραλία.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com