Ένα καινούριο αγόρι με φυσικές μαγικές δυνάμεις καταλήγει σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι στην Αυστραλία που αναλαμβάνει κυρίως τον εκχριστιανισμό των γηγενών. Ο νεαρός των Αβορίγινων, που δεν γνωρίζει την αγγλική γλώσσα, εξερευνά αντισυμβατικά μια περισσότερο προσωπική σχέση με τον εσταυρωμένο. Όταν οι μαγικές του δυνάμεις αποκαλυφθούν, οι φανατικοί χριστιανοί θα τις προσεγγίσουν υπό το στενό πρίσμα του θαύματος. Τότε η καλόκαρδη Αδελφή Αϊλίν θα πρέπει να επιλέξει αν θα ακολουθήσει το πνεύμα του χριστιανισμού ή την επιβολή της παράδοσης στο νεαρό αγόρι, θέτοντας σε κίνδυνο το μοναδικό του ταλέντο.
Το «Νέο Αγόρι» διασταυρώνεται με το παραμύθι και τις αδυσώπητες δυνάμεις του επιβεβλημένου καλού. Με καλοπροαίρετες προθέσεις από την πλευρά της εκπροσώπου της εκκλησίας αλλά και μια αρχικά πράα αποδοχή της όποιας ιμπεριαλιστικής επιβολής μιας κουλτούρας από την άλλη «Το νέο αγόρι» αποτελεί ένα εύστοχο σχόλιο που με χιούμορ και λοξή ματιά κατακεραυνώνει τους κατακτητές, ανεξαρτήτου εποχής, γεωγραφικού τόπου ή πολιτιστικής υποδομής. Ενώ -εμφανώς- δεν είναι συνεκτικές οι σκέψεις του Γουόρικ Θόρντον στο «Το Νέο Αγόρι», η, από επιλογή, χρήση νωχελικών ρυθμών δίνουν στην ταινία μια ρέουσα αλληγορία που δεν μπορείς να αποφύγεις. Ο θεατής αδυνατεί να ευθυγραμμιστεί με τα θέλω των ηρώων, όποια πλευρά και αν επιλέξει. Διατυπώνοντας περισσότερες ερωτήσεις από αυτές που τελικά θα απαντηθούν, πριμοδοτεί ένα παραμύθι που η πίστη και η ηθική δεν βρίσκονται εξολοκλήρου από την ίδια πλευρά στο πεδίο μιας μάχης με ανυπολόγιστη ζημιά προς τους ηττημένους.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ertnews.gr