Στην Αυστραλία των ‘40s, ένα 9χρονο ορφανό αγόρι φτάνει σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι μέσα στη νύχτα. Εκεί ο νεαρός αβορίγινας συναντά την αδερφή Αϊλίν και οι δυνάμεις που εμφανίζει θα απειλήσουν την ισορροπία ενός προσεκτικά ισορροπημένου κόσμου που εκείνη έχει χτίσει.
Ο πολύ καλός σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας Γουόργουικ Θόρντον (της σαφώς ανώτερης “Γλυκιάς Πατρίδας”) επιστρέφει στη θεματική που διατρέχει το σύνολο του έργου του, την εξερεύνηση των εγκλημάτων και της γενοκτονίας εναντίον του αβορίγινα πληθυσμού της χώρας, μέσα από διαφορετικά κάθε φορά είδη ιστοριών. Εδώ κυριαρχεί ένας πιο πνευματικός τόνος, με το έργο να φλερτάρει με τον μαγικό ρεαλισμό με έναν τρόπο που δεν βοηθά το αποτέλεσμα, και με την Κέιτ Μπλάνσετ να ερμηνεύει μια μοναχή σε σύγκρουση με τα πιστεύω και τα ίδια τα όρια του κόσμου της.
Ο Θόρντον παίζει με το έτσι κι αλλιώς διαχρονικό (κινηματογραφικό και όχι μόνο) κλισέ των αβορίγινων με τις μυθικές δυνάμεις, κάτι που εμφανίζεται σε παραλλαγές στο σινεμά από όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, από τους σχεδόν υπερήρωες αβορίγινες της Αυστραλίας μέχρι τους Μαγικούς Σκλάβους του αμερικάνικου σινεμά. Στην πορεία όμως της αφήγησής του ο Θόρντον μπλέκεται άνευρα με τον βαρύ συμβολισμό, η ταινία χάνει την όποια αίσθηση ρυθμού και κατεύθυνσής της, και τελικά μένει σε ένα ομολογουμένως εξαιρετική εικαστικό αποτέλεσμα, με τα ψήγματα πολλών ιδεών μέσα στη μίξη. Μας έχει δώσει πιο δυνατά πράγματα στο παρελθόν.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr