Ανεξάρτητα από το ίδιο το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλάει μια προσωπικότητα όπως αυτή του Charles de Gaulle, ακόμη και αν τα γεγονότα του φιλμ εστιάζουν σε ενέργειές του με καθολική αποδοχή (βασικά στην άρνησή του να αποδεχτεί τη νομιμότητα του καθεστώτος του Βισύ, η οποία οδήγησε στη σύσταση των Δυνάμεων της Ελεύθερης Γαλλίας), το πρώτο μέρος της διλογίας του Antonin Baudry για τον στρατηγό που επηρέασε όσο λίγες προσωπικότητες τον ρου της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα διέπεται σίγουρα από μια συντηρητικού τύπου θεώρηση των όσων εξετάζει, με την αναμενόμενη δόση γαλλοκεντρισμού.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παρακολουθείται αρκετά ευχάριστα. Η χρονική διάρκεια των 160 λεπτών κυλάει με ελάχιστες, και όχι ιδιαίτερα ενοχλητικές, κοιλιές, οι δυναμικές των σχέσεων ανάμεσα στις υπαρκτές προσωπικότητες παράγουν ουκ ολίγες ενδιαφέρουσες στιγμές, ενώ πολύ σωστή απόφαση είναι και η ένταξη πετυχημένων χιουμοριστικών σκηνών στην όλη εξίσωση, που «σπάει» σ’ έναν βαθμό την υπερβολική σοβαροφάνεια λόγω ιστορικής συγκυρίας.
Οι σεκάνς πολεμικής δράσης εσκεμμένα δεν είναι πολλές στον αριθμό, ακριβώς επειδή το σενάριο ενδιαφέρεται περισσότερο να απεικονίσει τους παρασκηνιακούς μηχανισμούς πίσω από αυτές τις ενέργειες, τα παιχνίδια επιρροής που λαμβάνουν χώρα σε γραφεία και δωμάτια και καταλήγουν να αλλάζουν το πεπρωμένο ολόκληρων κρατών. Πέραν του πολιτικού φίλτρου του κειμένου, πρέπει τουλάχιστον να αναγνωριστεί ότι, σε κάποιες τουλάχιστον πτυχές, ο Baudry φαίνεται να αντιλαμβάνεται πως το ιστορικό παρελθόν είναι σύνθετο και δεν ερμηνεύεται μονοδιάστατα. Αλλά αυτό το δόγμα εφαρμόζεται μονάχα εν μέρει. Εντοπίζονται δηλαδή και σκηνές που περιέχουν μια αρκετά απλοϊκή οπτική γωνία.
Αν και η πρωταγωνιστική ερμηνεία του Simon Abkarian είναι κάπως άκαμπτη, οπωσδήποτε πετυχαίνει τον κεντρικό στόχο της να εμπνεύσει δέος, όπως και να προσφέρει μια παρουσία που διαθέτει χάρισμα σε βαθμό τέτοιο που να δίνει τελικά συγκεκριμένο χαρακτήρα και στο σύνολο. Πολλοί θεατές επίσης θα σταθούν δικαιολογημένα στον φλεγματικό και παιχνιδιάρικο Winston Churchill του Simon Russell Beale, αλλά εξίσου αξιομνημόνευτος είναι και ο χαμηλότονος ηρωισμός του Benoît Magimel.
Ως εκλαϊκευμένο μάθημα ιστορίας, το φιλμ λειτουργεί επαρκώς, ακόμη και αν έχει υπερβολές που κρίνονται ως αχρείαστες. Σίγουρα δεν καλύπτει στο 100% τον σινεφίλ εκείνο που θα ήθελε να ψάξει ακόμη περισσότερο στα βαθιά, αλλά είναι μια αξιοπρεπέστατη εισαγωγή για εκείνον που δεν έχει μυηθεί πολύ. Από κινηματογραφικής άποψης, οι εκπλήξεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Γενικά όμως πρόκειται για περίπτωση ταινίας κοινού που, διαθέτοντας ταυτόχρονα μια ιδεολογική κλίση, προσπαθεί να συμπεριλάβει εντός της αίθουσας όσο περισσότερες κατηγορίες θεατών γίνεται, δεν αποκλείει.
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr