Από το Λούβρο μέχρι τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, από τις τρώγλες του Παρισιού μέχρι την πολιορκία της Λα Ροσέλ... Σε ένα βασίλειο διχασμένο από τους θρησκευτικούς πολέμους και υπό την απειλή της εισβολής από την Αγγλία, μια χούφτα αντρών και γυναικών θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους και θα ενώσουν το πεπρωμένο τους με τη μοίρα της Γαλλίας.
Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της τριλογίας που βασίζεται στο διάσημο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Δουμά και η οποία εκτείνεται σε τρία μέρη. Το πρώτο το παρακολουθήσαμε μόλις τη χρονιά που μας πέρασε (20/4) και δυστυχώς αμελήσαμε να το προσθέσουμε στον κατάλογο των ταινιών που ξεχωρίσαμε... Εκεί λοιπόν διατηρούσαμε τις επιφυλάξεις μας σχετικά με το αν θα περιγράψει περισσότερο το ιστορικό πλαίσιο στη συνέχεια της τριλογίας. Αλλωστε, είναι πολύ φυσικό να μην μπορείς να μιλήσεις τεκμηριωμένα για μια σειρά ταινιών χωρίς να έχει ολοκληρωθεί. Εδώ λοιπόν, αφού κάνει μια μικρή αλλά σημαντική εισαγωγή ώστε να γνωρίζει ο θεατής τι παρακολουθεί, εστιάζει στο δεύτερο πρόσωπο που παίζει κρίσιμο ρόλο στην ιστορία, τη Μιλαίδη.
Χωρίς να τηρεί κατά γράμμα το λογοτεχνικό έργο, διαδραματίζεται γύρω στο 1625 και καταφέρνει να σε μυήσει στις ιστορικές συνθήκες της εποχής, δείχνοντας τι διαδραματίζεται λίγο πριν την πολιορκία της Λα Ροσέλ. Εδώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ιστορική ακρίβεια, αφού στηρίζεται σε λογοτεχνικό έργο, όμως παίρνουμε μια γεύση από την περίοδο των θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία. Οι δολοπλοκίες, τα ήθη, τα έθιμα παρουσιάζονται επαρκώς και, όπως και στην πρώτη ταινία, η παραγωγή, η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, τα σκηνικά, τα κοστούμια είναι εξαιρετικά. Το σφιχτό σενάριο και ο γρήγορος ρυθμός της πλοκής κρατάνε το ενδιαφέρον του θεατή, που απολαμβάνει μια πολύ «τίμια» και άρτια ταινία εποχής. Το πρωταγωνιστικό καστ είναι υπέροχο (Φρανσουά Σιβίλ, Βενσάν Κασέλ, Ρομάν Ντουρίς, Πίο Mαρμάι, Εύα Γκριν, Λουί Γκαρέλ, Βίκι Κριπς, Λινά Κουντρί, Τζέικομπ Φόρτσουν Λόιντ, Ερίκ Ρουφ), εν ολίγοις είναι ταινία για μεγάλη οθόνη. Αν μάλιστα θυμηθείτε λίγο και το πρώτο μέρος, θα ήταν ακόμα καλύτερα για τη θέασή της.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr