Ο ονειροπόλος μα απένταρος νεαρός Γουόνκα ξεκινάει να φτάσει στη μεγάλη πόλη που είναι γνωστή για τη σοκολάτα της, θέλοντας να ανοίξει το δικό του μαγαζί για να πουλάει τη δική του εθιστική σοκολάτα. Φτάνοντας όμως στην πόλη θα διαπιστώσει πως κουμάντο κάνει ένα καρτέλ άπληστων σοκολατοβιομηχάνων, και σα να μην έφτανε αυτό η σπιτονοικοκυρά του εκμεταλλεύεται τη φτώχεια του για να τον εγκλωβίσει σε μια εφιαλτική συμφωνία.
Ο σκηνοθέτης των “Πάντινγκτον” βασίζεται στον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Ρόαλντ Νταλ στο βιβλίο “Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας” για να πει μια ιστορία προέλευσης από αυτές που έχει γεμίσει το Χόλιγουντ τα τελευταία χρόνια. Είναι πρίκουελ μόνο κατ’όνομα βέβαια, και με τις αναγκαίες αναφορές και κλεισίματα του ματιού στο πρωτογενές υλικό, με τη διαφορά πως αυτός ο χαρακτήρας που βλέπουμε εδώ (και η ταινία εν γένει) χρωστά περισσότερο στα οικογενειακά φιλμ της Disney από τα ‘90s παρά σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το πνεύμα του Νταλ.
Σαν αγνή οικογενειακή περιπέτεια το φιλμ λειτουργεί, αν και στην πραγματικότητα είναι όλα κάπως ντεμί. Η ταινία είναι μιούζικαλ αλλά κανένα τραγούδι δεν είναι αξιομνημόνευτο, κάθε νέα σεκάνς υπόσχεται μια επικείμενη έκρηξη ιδεών αλλά τίποτα απογειωτικό δε συμβαίνει στα αλήθεια, κι ο Τίμοθι Σαλαμέ στον κεντρικό ρόλο (που ενσάρκωσε παλιότερα ο Τζιν Γουάιλντερ με εμβληματικό τρόπο αλλά ακόμα κι ο Τζόνι Ντεπ με μια αν μη τι άλλο αγνά αλλόκοτη προσέγγιση) είναι απλά flat.
Παρόλαυτά στην καρδιά της η ταινία είναι καλόκαρδη, σήμα κατεθέν εξάλλου του Πολ Κινγκ, τα χρώματα και κάποιες σκηνές κερδίζουν το μάτι, η Ολίβια Κόλμαν είναι άψογη σε έναν εντελώς ντισνεϊκά παλιομοδίτικο ρόλο κακιάς, και ο Χιου Γκραντ ως Ούμπα Λούμπα είναι, πώς να το θέσουμε; Μια εμπειρία. Γενικά περισσότερο “διασκεδαστικό” από ό,τι διασκεδαστικό, αλλά κάτι είναι κι αυτό.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr