Ο Λέον και ο Φέλιξ ταξιδεύουν προς ένα παραλιακό θέρετρο, κάπου στη βόρεια θάλασσα όταν χαλάει το αμάξι τους, λίγο πριν φτάσουν στον προορισμό τους. Ο Φέλιξ παραμένει χαλαρός και κεφάτος, ενώ ο Λέον είναι αρκούντως νευρικός και ευερέθιστος. Η νευρικότητα του Λέον συνεχίζεται και όταν γνωρίζει τα άλλα δύο μέλη της παρέας στην εξοχική κατοικία που συναντιούνται και διανυκτερεύουν.
Ιδιαίτερα αμήχανος και νευρικός παρουσιάζεται απέναντι στη Νάντια η οποία φαίνεται ιδιαίτερα ελεύθερη, χαλαρή και πρόσχαρη. Όσο σιγουριά και αυτοπεποίθηση εκπέμπει η Νάντια, τόσο αμηχανία και ανασφάλεια, εκδηλώνει ο Λέον, ο οποίος βρίσκεται στη φάση ολοκλήρωσης του δεύτερου μυθιστορήματός του. Ο Πέτζολντ ασχολείται ακόμη μια φορά με τις ανθρώπινες σχέσεις υπό την οπτική του έρωτα, σε συνδυασμό με τα στοιχεία της φύσης, εδώ έχουμε το στοιχείο της φωτιάς, ενώ στην «UΝDINE» ήταν το νερό. Ο γερμανός σκηνοθέτης έφτιαξε μια ταινία για το καλοκαίρι, θέλοντας να σηματοδοτήσει ότι απορρέει από αυτή την εποχή του χρόνου, αλλά ταυτόχρονα θέλει να υποσημειώσει και τη σύγχρονη μετά- covid εποχή.
Καλοκαίρι σημαίνει διακοπές, ανοιχτός καιρός, ήλιος, κέφι, αισιοδοξία, χαρά. Όμως όλα τούτα μπορεί να υπάρχουν σε ένα βαθμό στο σύνολο της παρέας, αλλά απουσιάζουν παντελώς από τον Λέον ο οποίος, προφανώς δεν είναι τυχαία συγγραφέας. Ο Λέον αισθάνεται αποκομμένος από την παρέα, κυριαρχείται από αβεβαιότητα, ανασφάλεια και κυρίως από φόβο. Είναι άραγε η ανασφάλεια του καλλιτέχνη, η αδιαφορία του για τον περίγυρο, την παρέα, τα προφανή της κοινωνίας, κυριαρχούμενος από τον ναρκισσισμό του έχοντος τον ρόλο του προορισμένου για σπουδαία πράγματα;
Μπορεί, αλλά κυρίως είναι φοβισμένος. Μπορεί η φωτιά να πλησιάζει απειλητική, αλλά δεν τον αγγίζει, είναι απ΄ την άλλη μεριά, είναι μακριά. Έτσι νομίζει. Ο Λέον είναι η προσωποποίηση του ανθρώπου της μετά-covid εποχής. Του αμήχανου, του φοβισμένου, του εγωκεντρικού. Εθελοτυφλεί απέναντι στη φωτιά, τρομάζει από τον δυναμισμό και την απλότητα της Νάντιας, είναι εγκλωβισμένος στην ματαιοδοξία του καλλιτέχνη και καταλαβαίνει πόσο λίγος και ανεπαρκής είναι, όχι σαν συγγραφέας μόνον, αλλά και σαν άνθρωπος της καθημερινότητας.
Όταν βιώνει την απόρριψη, από τον εκδότη του, τη Νάντια και κυρίως όταν δει την ασθένεια του εκδότη του, Χέλμουτ, αλλά κυρίως την απώλεια των δύο φίλων της παρέας, έρχεται αντιμέτωπος με τη δύσκολη και επίπονη αλήθεια, για τον εαυτό του, τους γύρο του, την ίδια τη ζωή. Τελικά η φωτιά δεν ήταν μακριά, αλλά το κατάλαβε αργά. Επειδή όμως το σινεμά είναι μυθοπλασία ο Κρίστιαν Πέτζολντ αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας και αισιοδοξίας. Ο Λέον θα αλλάξει ως νοοτροπία, αλλά και ως ενεργούμενο υποκείμενο, για το καλό το δικό του, αλλά και της κοινωνίας. Θα αντιγράψει από τη ζωή ως συγγραφέας, αφού τελικά η ζωή δεν είναι νοητικό κατασκεύασμα, αλλά μια εξελισσόμενη δυναμική πορεία ανθρώπων, μέσα στη φύση και όχι μακριά από αυτήν.
Ο Πέτζολντ κάνει ένα καίριο σχόλιο όχι μόνο για την εποχή μετά την πανδημία, αλλά και για την γενικότερη αδιαφορία του ανθρώπου, απέναντι στα κοινότοπα καθημερνά, μα αναπόφευκτα και φυσικά για την αυτοκαταστροφική έπαρσή του απέναντι στη φύση. Με τις εξαιρετικές ερμηνείες των Τόμας Σούμπερτ, Πάολα Μπήαρ, Ματία Μπραντ, Λάγκστον Ουίμπελ, Έννο Τρεμπς . Με «Αργυρή Άρκτο» στο φεστιβάλ του Βερολίνου.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress