Ένας επαναλαμβανόμενος φόνος (καθώς το θύμα δεν λέει με τίποτα να πεθάνει) κινεί το σενάριο δίνοντας κίνητρο στην ζωή του «δολοφόνου» που βάζει τον φόνο στην καθημερινή του ατζέντα. Κατά κάποιοι τρόπο ζει την «Μέρα της μαρμότας» που ήταν μια άψογη αλληγορία πάνω στην έννοια της ρουτίνας σε αντίθεση με αυτήν ταινία που ενίοτε γίνεται κουραστική.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr