Μια ηθοποιός (Μαριόν Κοτιγιάρ σε μια από τις πιο ακατανόητα απείθαρχες ερμηνείες της καριέρας της) κι ο αδερφός της (Μελβίλ Πουπό, χαμένος) έχουν 20 χρόνια να μιλήσουν όμως ένα ατύχημα των γονιών τους θα τους φέρει ξανά κοντά, είτε το θέλουν είτε όχι. Σκληρό μελό παραδομένο στην υστερία, με ένα συναισθηματικό κέντρο βάρους το οποίο αποκρύπτεται διαρκώς στη διάρκεια της αφήγησης –άλλοτε εντέχνως, άλλοτε ατέχνως– σε μια απόπειρα του έμπειρου Αρνό Ντεπλεσάν να ανάγει μια οικογενειακή διένεξη σε κάτι πανανθρώπινα ευρύτερο. Κάτι που δε συμβαίνει ποτέ, μιας κι ο στόμφος σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε αρμονίας, κάνουν το φιλμ να μοιάζει με ζώο που διαρκώς κυνηγάει την ουρά του, διευρύνοντας τα «γιατί» αντί να τα αποδομεί. Πλήρως άστοχο και ατυχές.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr