Η Ελίζ νόμιζε ότι είχε την τέλεια ζωή: Τον ιδανικό σύντροφο και μια καριέρα ως μπαλαρίνα. Ολα γκρεμίζονται όταν τραυματίζεται στη σκηνή, αφού όλα δείχνουν ότι δεν θα μπορέσει να χορέψει ξανά. Ο δρόμος για ανάκαμψη θα την οδηγήσει μακριά από το Παρίσι, όπου οι φίλοι, ένας νέος έρωτας και η ελευθερία του σύγχρονου χορού θα την βοηθήσουν να επανασυνδεθεί με τον πατέρα της, αλλά πιο σημαντικά, με τον ίδιο της τον εαυτό.
Εάν κάποιος δεν είναι χορευτής αποκλείεται να συγκινηθεί με την ταινία, είναι αργή, υποτονική έως και κουραστική. Φωτεινή εξαίρεση αποτελούν οι εκπληκτικές χορογραφίες που παρακολουθούμε κατά τη διάρκειά της. Ομως το να επιλέξει μια μπαλαρίνα να χορεύει σύγχρονο χορό αντί για κλασικό μπαλέτο είναι άραγε τόσο ενδιαφέρον, για να το δούμε στο σινεμά για δυο ώρες;
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr