Η μετακόμιση από το Λονδίνο στη Νότιο Αφρική είναι δύσκολη για τη δεκάχρονη Μία (Ντανιά Ντε Βιλιέρ). Το σχολείο γίνεται πεδίο καβγάδων, ενώ στο σπίτι η Μία εκφράζει συνεχώς την αποστροφή της για την προσπάθεια των γονιών της να κάνουν λειτουργική τη φάρμα τους. Αυτό που τελικά θα χρειαστεί για να γίνει ο τόπος αυτός σπίτι της είναι ένα μικρό, λευκό και σπάνιο λιοντάρι, ο Τσάρλι. Για τον νέο της φίλο η Μία θα συγκρουστεί με την οικογένειά της και θα τον σώσει από τις σφαίρες δολοφόνων-τουριστών, οι οποίοι διασκεδάζουν σκοτώνοντας άγρια ζώα.
Το ιδιαίτερο στοιχείο της παραγωγής είναι πως διήρκησε μία τριετία, όσο δηλαδή χρειάστηκε για να καταγραφεί το μεγάλωμα του Τσάρλι μέχρι την ηλικία των 3 ετών. Γλυκός, αγέρωχος και περήφανος ο κάτασπρος και μοναδικός βασιλιάς των ζώων γίνεται το σύμβολο της προστασίας της άγριας φύσης και υπενθυμίζει την κακή επιρροή που έχει η απερισκεψία και η απληστία του ανθρώπου. Το τόλμημα της Μία να υπερασπιστεί τον Τσάρλι δίνει στη νέα γενιά μια αφορμή να σκεφτεί τι πραγματικά θέλει να πρεσβεύει.
Και σ’ αυτό συνεισφέρει και η σκηνοθεσία. Η κινηματογράφηση των ατελείωτων αφρικανικών εκτάσεων και της άγριας ζωής, μας κάνει κοινωνούς ενός τόπου που κυριαρχεί ο σεβασμός στον κύκλο της ζωής. Ας σταθούμε, όμως, σε μια συγκεκριμένη σεκάνς της ταινίας, όπου η Μία και ο Τσάρλι περνούν τρέχοντας μέσα από ένα κατάμεστο εμπορικό κέντρο. Πίσω από την τελευταία πόρτα αυτού του ανθρώπινου τερατουργήματος βρίσκεται η σαβάνα και ο αρχέγονος πολιτισμός, η μητέρα φύση, κάθε ύπαρξης.
Ας συνδεθούμε, λοιπόν, με εκείνη και ας μην εξαφανίσουμε όσα την απαρτίζουν!
Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα eleftheria.gr