Χάρη σε ένα σεισμό αλλά και τα ανήσυχα ψαχουλέματα ενός εκ των παιδιών μιας οικογένειας, ένα αρχέγονο κακό απελευθερώνεται στο διαμέρισμα όπου μια μητέρα προσπαθεί μόνη να διαχειριστεί τα τρία της παιδιά αλλά και την επιστροφή της αδερφής της που ανέκαθεν αποτελούσε σκληρό καρύδι. Ο Λι Κρόνιν, που πριν λίγα χρόνια μας είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον με την “Τρύπα”, αναβιώνει την κλασική μυθολογία σλάπστικ τρόμου του Σαμ Ρέιμι τείνοντας περισσότερο προς τα στιβαρά τινάγματα, παρά στο χιούμορ που έκανε την ορίτζιναλ τριλογία να ξεχωρίσει.
Δεν είναι λάθος το σκεπτικό, μιας και το στυλ του Ρέιμι είναι ακριβώς αυτό: Στυλ του Ρέιμι. Οπότε υπό μία έννοια, ένας καλός τρόπος να προσεγγίσεις εκ νέου την ιδέα ενός “Evil Dead” θα ήταν πάντα με έναν πιο μοντέρνο, λιγότερο χιουμοριστικό τρόπο. Το σκηνικό αυτή τη φορά είναι πιο αστικό αλλά η αγωνία του αποκλεισμού παραμένει η ίδια, καθώς ο Κρόνιν στοχεύει στο gore και στην αδιάκοπη ένταση, καταφέρνοντας μάλιστα να μην καπελωθεί η ιστορία από μια έντονη αλληγορική διάσταση που συχνά κλέβει το οξυγόνο σε πολλές σύγχρονες ταινίες τρόμου. Διακριτικά και χωρίς πολλές φανφάρες, το φιλμ αφηγείται μια ιστορία επικεντρωμένη σε γερούς οικογενειακούς δεσμούς υπό φρικιαστική κατάρρευση, και το κάνει αποτελεσματικά και χωρίς τεμπελιές. Στιβαρό, φρικιαστικό, χωρίς φλυαρία ή πολλές εξυπνάδες– μια καλή ταινία τρόμου που δίνει αυτό που υπόσχεται.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr