To διάσημο RPG μεταφέρεται ξανά στο σινεμά μετά την τραγική απόπειρα του 2000 (εκείνο με τον Τζέρεμι Άιρονς να μοιάζει παγιδευμένος στο περιθώριο της αφίσας), ακολουθώντας έναν κλέφτη και μια ομάδα από ετερόκλητους τυχοδιώκτες που επιχειρούν να φτάσουν στις πιο απόμερες τοποθεσίες του θρύλου για να φέρουν στην κατοχή τους ένα χαμένο κειμήλιο που μπορεί να σταματήσει έναν τσαρλατάνο δυνάστη και τα μοχθηρά του σχέδια.
Παντελώς απρόσμενα και χωρίς να έχει κανένα λόγο να το κάνει, αυτό το νέο D&D αποτελεί τιμιότατη και άκρως διασκεδαστική περίπτωση φιλμ μαζικής διασκέδασης που ξέρει πώς να κάνει τον θεατή να περάσει καλά χωρίς να πέφτει σε φτήνιες ή να τεμπελιάζει. Για την ακρίβεια η ταινία όχι μόνο αποτελεί πρώτης τάξεως mainstream χορταστική κωμωδία (είδος που παραμένει σε έκλειψη, αλλά εδώ δίνει φωναχτό παρών), αλλά ξέρει πώς να πει μια ιστορία πιστή στη δομή και στις ιδιαιτερότητες μιας αφήγησης-campaign, δηλαδή με fetch quests, side-missions, φροντισμένες μάχες, ξεχωριστές ικανότητες, αποστολές, κλπ. Το σκηνοθετικό δίδυμο πίσω από το “Game Night” –μια από τις καλύτερες στουντιακές κωμωδίες εδώ και πολλά χρόνια– αποδεικνύει πως εκείνη η ταινία, επίσης συνδυασμός σασπένς και γέλιου με σεβασμό στους μηχανισμούς αμφότερων των ειδών, ήταν κάθε άλλο παρά ατύχημα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr