Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Χίλαρι είναι υπάλληλος στον κινηματογράφο μιας παραθαλάσσιας βρετανικής πόλης. Η πρόσληψη ενός νεαρού μαύρου συναδέλφου θα φέρει στη ζωή της τον έρωτα, την ανάδυση παλιών τραυμάτων, αλλά και την τρομακτική σύγκρουση με τον φυλετικό ρατσισμό, που οξύνεται μέσα στον επιθετικό συντηρητισμό της θατσερικής διακυβέρνησης.
Κοινωνικό κι αισθηματικό δράμα που βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ για την πάντα πανέμορφη φωτογραφία του Ρότζερ Ντίκινς. Ο Μέντες γράφει και σκηνοθετεί ένα πολύπλευρο αλλά άνισο σενάριο, το οποίο τουλάχιστον προσφέρει νοσταλγική σινεφιλική ατμόσφαιρα και συγκινητικές ερμηνείες, ως ένας αντιρατσιστικός φόρος τιμής στον κινηματογράφο κι ειδικότερα στην ασθμαίνουσα κινηματογραφική αίθουσα.
Κατά τ’ άλλα, είναι μάλλον προβληματική η ταύτιση της καταγγελτικότητας με την ψυχική ασθένεια, το ειδύλλιο μεταξύ Χίλαρι και Στίβεν εξαρχής προσωπικά δε με έπεισε όπως ακριβώς εκτυλίσσεται, ενώ η επανένωση του Στίβεν με τη Ρούμπι μένει εκκρεμής, όπως κι αυτό που αποτελεί το κεντρικό τραύ-μα της ταινίας, το παρελθόν της Χίλαρι κι η σύνδεσή του με το παρόν της.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr