Ο Κολμ και ο Πάτρικ ζούνε σε ένα μικρό νησάκι στην Ιρλανδία και συνδέονται με μακρά φιλία. Μέχρι που, ο Κολμ δε θέλει πλέον να έχει καμία σχέση με τον Πάτρικ. Αυτό τρελαίνει τον Πάτρικ που, αναζητά απεγνωσμένα να βρει την αιτία. Μια ιστορία για την ανδρική φιλία, αλλά και τους αλλόκοτους δρόμους που, οδηγούν οι υπαρξιακές ανασφάλειες. Όταν ο Κολμ δηλώνει στον Πάτρικ, πως δε θέλει να έχει παρτίδες μαζί του, στην αρχή δεν το πιστεύει, ενώ ταυτόχρονα αναζητά μέσα του τι στραβό έκανε και δεν τον θέλει πια για φίλο ο Κολμ. Το ερώτημα είναι, μπορεί κάποιος να αλλάξει αιφνίδια στάση και συμπεριφορά απέναντι σε πράγματα και πρόσωπα. Η απάντηση είναι ναι. Συχνά η αιτία βρίσκεται στην αντίπερα όχθη και είναι εύκολα ερμηνεύσιμη.
Οι παρεξηγήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους γίνονται ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καθένα μας, συχνά ελέω γλώσσας, συνδυασμένης με τον τρόπο που εκλαμβάνει ο άλλος τα πράγματα, δηλαδή τις προσλαμβάνουσές του. Ωστόσο πολλά, αν όχι τα περισσότερα πράγματα, ξεκινούν από εμάς. Η ισορροπία μέσα μας δημιουργεί και την ισορροπία με τους γύρω μας. Και η ισορροπία μέσα μας είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και καθορίζεται από τις υπαρξιακές αναζητήσεις μας. Ο Κολμ δείχνει να έχει χάσει το νήμα της προσωπικής του πορείας ή μάλλον δείχνει μόλις τώρα να έχει βρει τον προορισμό του. Τουλάχιστον έτσι νομίζει. Καθότι μουσικός έχει την ανασφάλεια του καλλιτέχνη, την ανάγκη για δημιουργία, την πίεση της υστεροφημίας, αλλά και κυρίως την πίεση κάθε θνητού από τον πεπερασμένο χρόνο ζωής. Αντίθετα ο Πάτρικ είναι ένα αθώο χωριατόπαιδο με τον ορίζοντά του να κινείται από το σπίτι του και τον κατοικίδιο γαϊδαράκο του, μέχρι το καφενείο του χωριού του.
Οι καλημέρες με του συγχωριανούς του και κυρίως η φιλία του με τον Κολμ δείχνει να του δημιουργεί μια καθησυχαστική ασφάλεια. Όταν χάνει τη φιλία του Κολμ, μένει μετέωρος, μόνος, ανήμπορος. Αλλά επειδή στη ζωή κανείς δεν πιστεύει ότι, βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί, έχει για τράτο την ελπίδα. Όταν ο Πάτρικ συζητά με τον «παρία» του χωριού, τον νεαρό Ντόμινικ, φαίνεται ανάγλυφα, η ανάγκη του ανθρώπου να έχει φίλους «ανώτερους». Από την άλλη παρακολουθούμε και την μονότονη και βαρετή ζωή στο χωριό, με την ελπίδα να αργοσβήνει ανάμεσα στους τοίχους της σκοτεινής παμπ, ή στο σπίτι όπου ζει η αδελφή του Πάτρικ. Η Σιόμπαν βρίσκεται σε μια κεντρομόλα διαδρομή με κέντρο το σπίτι ή το νησί και ψάχνει απεγνωσμένα την φυγόκεντρη δύναμη που, θα την στείλει εκτός νησιού, θα την απελευθερώσει.
Η φιλία των δύο ανδρών παίρνει τον δρόμο της αντιπαράθεσης, με την κλιμάκωση να ξεπερνάει τη λογική, την όποια λογική μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς ως εργαλείο ερμηνείας ανθρώπινων στάσεων και συμπεριφορών. Ένας δρόμος γεμάτος από το παράδοξο, το αλλόκοτο, το ανεξέλεγκτο που, μόνο με τη λογική του μαύρου χιούμορ μπορεί να σταθεί. Αλλά εμένα δε μου φάνηκε αστεία η ταινία, ούτε για μια στιγμή. Πικρή, επώδυνη, θλιβερή όπως και η ζωή όταν στριμώχνεται στα αδιέξοδα σοκάκια της ανασφάλειας και του θανάτου.
Η ιστορία του Μάρτιν ΜακΝτόνα διαδραματίζεται στα 1923 στην Ιρλανδία, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, η παρουσία του οποίου υπάρχει μόνο ως ακουστικό φόντο στην ταινία. Η επιλογή δεν είναι τυχαία, η σημειολογία μας παραπέμπει στην λογική δύο παράλληλων ιστοριών, με κοινό χαρακτηριστικό τους τη διαμάχη, την πολεμική, την αποξένωση. Έστω κι αν ο πραγματικός πόλεμος δείχνει να βρίσκεται λίγο πιο πέρα και να αφήνει αδιάφορους στους δρώντες στο Ινσέριν. Οι αντιπαραθέσεις, οι διαμάχες, οι ρήξεις δεν έχουν πάντα σαφείς αιτίες, είτε σε διαπροσωπικό, είτε σε κοινωνικό ή εθνικό επίπεδο, αλλά έχουν πάντα συνέπειες επώδυνες και τραυματικές. Με τις υποδειγματικές ερμηνείες των Κόλιν Φαρέλ -Μπρένταν Γκλέεζον και τους καλούς Κέρι Κόντον (βραβείο BAFTA), Μπάρι Κέογκαν, Γκάρι Λίντον, Πατ Σορτ. Με τέσσερα βραβεία BAFTA και εννέα υποψηφιότητες για Όσκαρ και δύο βραβεία στην Μόστρα της Βενετίας.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress