Η σκηνοθέτις Κατρίν Κορσινί επιχειρεί να σχολιάσει την υστερία στην οποία πολύς κόσμος βρίσκεται στην εποχή μας, «συλλαμβάνοντας» κάποια στιγμιότυπα πλήρους σύγχυσης σε ένα νοσοκομείο του Παρισιού που εφημερεύει και όπου έχουν καταλήξει μια γυναίκα (Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι) και ένας φορτηγατζής, (Πίο Μαρμάι), θύμα αστυνομικής βίας σε διαδήλωση των «κίτρινων γιλέκων». Η υστερία αποτυπώνεται μια χαρά καθώς όλοι στην ταινία συμπεριφέρονται …υστερικά, αν και αυτό λειτουργεί μάλλον αρνητικά για την ταινία δυσκολεύοντας τρομερά την παρακολούθησή της. Γιατί όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις ,πόσο ν’ αντέξεις στην θέα ανθρώπων που διαμαρτύρονται, γκρινιάζουν, ουρλιάζουν και είναι έτοιμοι να τσακωθούν 60 δευτερόλεπτα ανά λεπτό;
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr