ΣΥΝΟΨΗ: Η σεφ Ivy και ο αρχιτέκτονας Theo είναι ένα φαινομενικά τέλειο ζευγάρι με επιτυχημένες καριέρες, έναν ζηλευτό γάμο και δύο φανταστικά παιδιά. Ωστόσο όταν η καριέρα του Theo καταποντίζεται, μετά από ένα τραγικό περιστατικό, ενώ ταυτόχρονα οι φιλοδοξίες της Ivy εκτοξεύονται, ο γάμος τους μετατρέπεται σε ναρκοπέδιο ενός ανελέητου ψυχολογικού πολέμου που θα τους οδηγήσει στα άκρα.
Όχι ακριβώς remake αλλά περισσότερο «ξαναδιάβασμα» του μυθιστορήματος του Warren Adler κάτω από το πρίσμα των σύγχρονων κοινωνικών συμβάσεων, η ταινία του εμπορικά επιτυχημένου Jay Roach, δημιουργού του Austin Powers αλλά και του Γαμπρού της Συμφοράς, έχει θεωρητικά πολλά ατού με κυριότερο το θαυμάσιο, βιτριολικό σενάριο του Tony McNamara, σεναριογράφου μεταξύ άλλων του Poor Things. Ένα σενάριο που δεν σταματά να «εκθέτει» σαδιστικά τους χαρακτήρες και τη δυναμική που αναπτύσσουν στις μεταξύ τους επαφές. Και όχι μόνο το καταδικασμένο σε τελική σύγκρουση πρωταγωνιστικό ζεύγος αλλά και τον κοινωνικό του περίγυρο, με αποκορύφωμα μια σκηνή δείπνου που εξελίσσεται απρόοπτα σε σπαρταριστή μονομαχία βωμολοχίας. Εξάλλου ένα νέο στοιχείο που εισάγει με αρκετή επιτυχία στην ίντριγκα είναι η εμφανής πλέον πολιτιστική (αλλά και κοινωνικοπολιτική) σύγκρουση ΗΠΑ και Ευρώπης, σε σκηνές με δηκτικούς διαλόγους όπως η επίσκεψη των Βρετανών ηρώων μας σε μια λέσχη σκοποβολής.
Να πούμε ότι το πρωταγωνιστικό ζεύγος ερμηνευτών είναι κορυφαίο θα ήταν πλεονασμός! Τόσο η πολυαγαπημένη Olivia Colman όσο και ο για πολλούς καλύτερος Sherlock όλων των εποχών Benedict Cumberbatch ανταποκρίνονται άψογα στα ερμηνευτικά τους καθήκοντα. Για να μην επεκταθούμε στους θαυμάσιους υποστηρικτικούς ρόλους με κορυφαία την εκρηκτική Kate McKinnon. Όμως…
Όμως όσο καλοί και να είναι η Olivia και ο Benedict, όσο παλιοί γνώριμοι κι αν είναι στην πραγματική τους ζωή (σύμφωνα πάντα με τα production notes), δεν καταφέρνουν να έχουν την πολυπόθητη χημεία που απαιτεί η ιστορία. Εξάλλου η σκηνοθεσία του Jay Roach έρχεται να γίνει μέρος της ίδιας της πολιτιστικής σύγκρουσης που θίγει η ταινία, αφού το στιλ του παραπέμπει περισσότερο σε αμερικανικό κωμικό sitcom που «έχει ξεφύγει» ελαφρά προς το πιο σκοτεινό παρά σε κατάμαυρη αγγλοσαξωνική κωμωδία αλληλοεξόντωσης, αποτυγχάνοντας να «φωτίσει» το σκοτάδι των χαρακτήρων του σεναρίου και να εκμεταλλευθεί τα θανατερά punchlines. Αναρωτιέσαι πραγματικά σε ποιο είδος να κατατάξεις την ταινία...
Συνολικά πρόκειται αναμφίβολα για λουσάτη παραγωγή με το production design του Mark Ricker να αριστεύει, ιδιαίτερα στην κατασκευή του «ονειρεμένου σπιτιού» της οικογένειας όπου η τεχνητή νοημοσύνη ακούει στο όνομα HAL, μια διεστραμμένα σατιρική (και καταλυτική) αναφορά στο κλασσικό 2001 του Kubrick.
Όμως αυτή η νέα εκδοχή δεν παύει να είναι μια μεσοβέζικη προσέγγιση σε ένα έργο που ανέδειξε καλύτερα το 1989 ο Danny De Vito με τον Michael Douglas και την Kathleen Turner να βάζουν κυριολεκτικά φωτιά στην οθόνη.
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr