Η μιλιταριστική επιστροφή στο πιλοτήριο του Μάβερικ είναι μια οπτική απόλαυση όχι μόνο για το κοινο που είχε απολαύσει το πρώτο μέρος στις σκοτεινές αίθουσες αλλά και για τον εμπορικό κινηματογράφο που -αν δεν είναι Marvel ή DC πάει κατά διαόλου.
Παραμένοντας υποβιβασμένος στον ρόλο του σμηναγού λόγω του αντισυμβατικού χαρακτήρα του, ο Πιτ Μάβερικ Μίτσελ θα κληθεί να εκπαιδεύσει μια ομάδα σμηναγών, χωρίς αρχικά να έχει καταλάβει τους κινδύνους που ελλοχεύουν στη διδασκαλία ενός μέλους με το οποίο συνδέονται από το παρελθόν.
Το πρότζεκτ που έχει ξεκινήσει σχεδόν 12 χρόνια πριν (για αυτόν το λόγο είχε μετατραπεί και το πρώτο Top Gun σε 3D, με σκοπό να ξανασυστηθεί στο νεότερο κοινό), εγκαταλείφθηκε με την αυτοκτονία του Τόνυ Σκοτ και εμφανίζεται -ευτυχώς- σε μια εποχή που για τους μεγαλύτερους θεατές η νοσταλγία είναι πιλότος στις επιλογές τους, ενώ οι νεότεροι, αγνοώντας ακόμα και το πρώτο μέρος, μπορούν να παρακολουθήσουν την ταινία σαν ένα video game που αποφεύγει εί δυνατόν τον 3D κόσμο.
Η αποστολή μοιάζει σχεδόν ίδια με εκείνη του πρώτου μέρους ενώ η κινηματογράφηση, τα αστεία, ο μικρόκοσμος των πιλότων, αποτελεί εξολοκλήρου έναν φόρο τιμής στα ‘80s.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ert.gr