Μέχρι σήμερα πίστευα ότι το πιο ενδιαφέρον σπίτι που πέρασε ποτέ από κινηματογραφική οθόνη -τουλάχιστον από τα δικά μου μάτια- ήταν η περίφημη Chemosphere, το φουτουριστικό οκταγωνικό σπίτι που σχεδίασε το 1960 ο σπουδαίος Αμερικανός αρχιτέκτονας Τζον Λότνερ και χρησιμοποίησε ο Μπράιαν Ντε Πάλμα στο Διχασμένο Κορμί το 1984. Χρειάστηκε να περάσουν σαράντα δύο χρόνια και να δω το Ημερολόγιο της Βέριτι για να βρω επιτέλους ένα αρχιτεκτονικό αντίβαρο ικανό να σταθεί στο άλλο τάσι της ζυγαριάς: το εντυπωσιακό μοντέρνο σπίτι σκανδιναβικής αισθητικής στο Άρμονκ της Νέας Υόρκης, σχεδιασμένο κι αυτό τη δεκαετία του 1960 από τον Δανό σχεδιαστή Γενς Κουίστγκααρντ. Και μια και το έφερε η κουβέντα, κινηματογραφικά τα δύο σπίτια λειτουργούν σχεδόν αντίστροφα. Στο Διχασμένο Κορμί η Chemosphere γίνεται ένα φουτουριστικό παρατηρητήριο, απ’ όπου ο ήρωας κοιτάζει με το τηλεσκόπιο προς ένα άλλο σπίτι και προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό που βλέπει είναι πραγματικότητα ή μια καλοστημένη απάτη, ενώ στο Ημερολόγιο της Βέριτι δεν χρειάζεται τηλεσκόπιο. Η αμφιβολία έχει ήδη περάσει την πόρτα και κατοικεί μέσα στο ίδιο το σπίτι.
Άλλωστε, η αλήθεια για όποιον συμμετέχει σε αυτήν κατασκευάζεται ανάλογα με τις συνθήκες και τη διάθεση της στιγμής. Ο Μάικλ Σοουόλτερ στήνει ένα δραματικό ερωτικό θρίλερ ανατροπών και αμφιβολιών, ένα ημερολόγιο μέσα στο ημερολόγιο, όπου πραγματικότητα και μυθοπλασία ανταλλάσσουν διαρκώς θέσεις. Μόνο που η αγωνιώδης εξέλιξη της ιστορίας συναντά συχνά μια παράξενη δραματουργική ακινησία. Η ταινία καλλιεργεί συνεχώς την αίσθηση ότι κάτι πρόκειται να συμβεί, ενώ για μεγάλα διαστήματα μοιάζει να περιμένει κι εκείνη μαζί μας.
Η Αν Χάθαγουεϊ αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι όποιον ρόλο κι αν αναλάβει τον υπηρετεί με συνέπεια και επαγγελματική ευσυνειδησία. Μπορεί να απουσιάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα από τα κάδρα της ταινίας, η παρουσία της όμως παραμένει εντονότατη, σχεδόν στοιχειώνοντας κάθε χώρο του σπιτιού. Αντίθετα, η Ντακότα Τζόνσον δανείζεται ξανά τη γνώριμη μανιέρα του εαυτού της, σε τέτοιο βαθμό ώστε αρκετές σκηνές να μοιάζουν σαν αυτούσια κομμάτια από τις Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι που βρέθηκαν κατά λάθος σε διαφορετική ταινία.
Κι αν κάτι σώζεται τελικά μέσα από τις διαρκείς ανατροπές, είναι η σκοτεινή φωτογραφία του Τζιμ Φρόνα, που περιεργάζεται σχεδόν αποκαλυπτικά κάθε χώρο και αντικείμενο, σαν να αναζητά κάποιο ίχνος ικανό να προδώσει όσα οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν, αλλά και η τελευταία πράξη, όταν η αμφιβολία αποκτά επιτέλους το νόημα που της αναλογεί και όσα θεωρούσαμε δεδομένα ζητούν επανεξέταση. Δυστυχώς, εκεί κρύβεται και μια μικρή υπόσχεση για το μέλλον. Ίσως επειδή στο Ημερολόγιο της Βέριτι η αλήθεια και ο μύθος δεν βρίσκονται ποτέ πραγματικά απέναντι. Μπλέκονται τόσο στενά, ώστε στο τέλος το σημαντικότερο δεν είναι ποιος λέει την αλήθεια, αλλά ποια εκδοχή της επιλέγουμε να πιστέψουμε.
Κώστας Κωνσταντινίδης