Το πρώτο από τα δύο μέρη (δύο διαφορετικές ταινίες) του φιλόδοξου και εντελώς ακαδημαϊκού βιογραφικού έπους του Αντονίν Μποντρί με θέμα τον μεγάλο ηγέτη της Γαλλίας Σαρλ Ντε Γκολ (1890-1970), στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (το δεύτερο είναι προγραμματισμένο για μέσα στον Οκτώβριο).
Με τον Γαλλο Αρμένιο ηθοποιό Σιμόν Αμπκαριάν στον ρόλο του Ντε Γκολ και τον Σάιμον Ράσελ-Μπιλ σε εκείνον του Ουίνστον Τσόρτσιλ (του πιο παθητικού Τσόρτσιλ που θυμάμαι να έχω δει στο σινεμά και στην τηλεόραση), η ταινία δίνει μεγάλο βάρος στην σχέση τους στην οποία υπήρχε έντονη αντιπαράθεση αλλά συγχρόνως βαθιά κατανόηση.
«Είστε μόνος στρατηγέ» λέει στον Ντε Γκολ κάποια στιγμή ο Τσόρτσιλ και η απάντηση του πρώτου είναι ότι «είμαστε όλοι μόνοι». Και να που μόνος, εντελώς μόνος, ο Ντε Γκολ κατάφερε να κάνει τη διαφορά και να ιδρύσει τους Ελεύθερους Γάλλους προκειμένου να συνεχιστεί ο αγώνας των Γάλλων κατά των ναζιστών. Στην ίδια του την πατρίδα ο Ντε Γκολ είχε χάσει την ιθαγένειά του και καταδικαστεί σε θάνατο!
Μόνος στρατολόγησε τους συντρόφους του και μόνος αντιστάθηκε σε όλα τα εμπόδια, όχι μόνο τον κοινό εχθρό, την Γερμανία, αλλά ακόμα και στον Αμερικανό «σωτήρα», τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ (Κάμπελ Σκοτ). Γυρισμένη με όλες τις προδιαγραφές μιας υπέρλαμπρης παραγωγής, η ταινία δεν κρύβει τις διαθέσεις της: επιδιώκει να γίνει μια αγιογραφία του Σαρλ Ντε Γκόλ και συγχρόνως να κάνει μάθημα Ιστορίας, κάτι που σε αρκετά σημεία μπορεί να επιφέρει πλήξη.
Υποστηρίζει δε, ή αν θέλετε αφήνει την υπόνοια, ότι ηγέτες σαν τον Ντε Γκολ είναι απαραίτητοι στις μέρες μας. Και ίσως για αυτόν ακριβώς τον λόγο στην χώρα παραγωγής της, έκανε θραύση. Ο Γάλλοι είδαν στον «Ντε Γκολ» του Μποντρί αυτό που οι Ελληνες είδαν στον «Καποδίστρια» του Γιάννη Σμαραγδή.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr