Για το Digger είναι αδύνατο να μιλήσουμε χωρίς να κάνουμε ελαφριά spoilers, γι’αυτό, αν δεν θέλετε να ξέρετε τίποτα για το πώς είναι η ταινία – και για μένα καλό θα ήταν να μην ξέρετε- κάνετε skip αυτή την παράγραφο και προχωρήστε παρακάτω. Είναι, λοιπόν μια ταινία σε σύγκρουση με τα πάντα, ακόμα και με τον εαυτό της, είναι Μπρεχτ και Πιραντέλο, είναι Dr. Strangelove και Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης, είναι Ρόι Άντερσον και unhinged Τέρι Γκίλιαμ.
Σίγουρα αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως διαλεκτική (ίσως και αναθεωρητική;) ψηφίδα της ευρύτερης εργογραφίας ενός ανθρώπου που σώζει τον κόσμο μέσα στο σινεμά και, εσχάτως, μοιάζει να θέλει να τον σώσει και μέσω του σινεμά. Πέρα από την υπερχειλίζουσα αυτοαναφορικότητα, που από μόνη της κάθε άλλο παρά μειονέκτημα μιας ταινίας μπορεί να είναι, νιώθω να μού «κλωτσάει» λίγο ο συνειδητός περιορισμός του πιθανού κοινού της ταινίας, πάντα σε σχέση με (μερικές από) τις προθέσεις της. Για να το πω πιο απλά και κατανοητά, το Dr. Strangelove δεν ήταν τόσο εστέτ και δύστροπο. Πιθανότατα δεν θα την ξαναδώ ποτέ, ωστόσο χαίρομαι που υπάρχει.
Γιάννης Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα wired.com.gr