Η Ίλντικο Ενιέντι του “Η Ψυχή και το Σώμα” σκηνοθετεί μια από τις πιο ιδιόμορφες ταινίες των τελευταίων χρόνων, μια αφήγηση όχι ακριβώς σπονδυλωτή αλλά περισσότερο παράλληλη, σαν ένα γαϊτανάκι τριών αφηγήσεων που τυλίγονται ρυθμικά γύρω από ένα τεράστιο δέντρο αιώνων. Μέσα από τις τρεις ιστορίες, η Ενιέντι εξερευνά τη σχέση μας με τη φύση (και τη σχέση της φύσης με εμάς) και κατ’επέκταση τη σχέση με την ίδια την ανθρωπότητα.
Διαφορετικές υφές στην εικόνα, στον τρόπο που το φως σχηματίζει ανάγλυφα πρόσωπα και σώματα στον χώρο, αλλά και στην τεχνολογία και το πώς καθορίζει αυτό που βλέπουμε, δημιουργούν τρεις διακριτές εμπειρίες, πλεγμένες περίτεχνα η μία με την άλλη. Σαν ένα μήνυμα που άφησε η ανθρωπότητα για το μέλλον, κάθε ιστορία μοιάζει με τη δική της ταινία εποχής: Ο κόκος σε μια εποχή με θερμό φως, γεμάτη πειραματισμό, μετά τον Μάη του ‘68. Το ασπρόμαυρο ακαδημαϊκό κάδρο μια εποχή γεμάτη περιορισμούς και όρια. Η σχεδόν επιθετική ψηφιακή καθαρότητα της απομακρυσμένης εποχής του zoom και του λοκντάουν. Όλα, στο βάθος της Ιστορίας, δεν είναι παρά φύλλα στο ίδιο δέντρο.
Το μεσαίο σκέλος, που περιστρέφεται γύρω από ένα χαριτωμένο ρομάντσο και το πείραμα με ένα μοναχικό φυτό σε μια γλάστρα, είναι το ξεκάθαρο stand-out, αλλά ενώ δεν λειτουργούν όλα το ίδιο καλά, το τελικό αποτέλεσμα καταφέρνει να είναι καλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους κομματιών του: Μια ταινία αρχικά δυσπρόσιτη μα τελικά αφοπλιστική, καλώντας τον θεατή να νιώσει, να γίνει ένα μαζί της.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr