Πώς προσεγγίζουμε κομμάτια του κόσμου γύρω μας τα οποία είναι σαν την ίδια στιγμή να οφείλουμε να τα πάρουμε απολύτως σοβαρά, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν γελοία, ακατανόητα, ανεξήγητα, τόσο πέραν της αναγνωρίσιμης λογικής που δεν ξέρεις πώς να τα κοιτάξεις παρά σαν σκοτεινά ανέκδοτα;
Το “Ντίγκερ” κοιτάζει το πώς οι άνθρωποι πάντα μυθολογοποιούμε τα πάντα για να κατανοήσουμε – και ίσως για να μείνουμε και σε απόσταση από αυτά. Κατανοούμε τον κόσμο, ή ίσως τον εκλογικεύουμε, μέσα από σύμβολα, μέσα από διηγήσεις, μέσα από εικόνες, μέσα από δοξασίες, μέσα από (fake) news, αλλά μήπως αυτό μας αφήνει και μακριά από τη δράση, μακριά από την ανάγκη ρήξης; Με μια παθητική αποδοχή και με ένα σύνολο που θυμώνει, φωνάζει, ξεδίνει, αλλά δεν ανατρέπει.
Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου σκηνοθετεί έναν ξέφρενο, σπουδαίο Τομ Κρουζ σε μια αλληγορική σάτιρα πάνω στην περιβαλλοντική (και όχι μόνο) καταστροφή, με στοιχεία από Κιούμπρικ μέχρι Ρόι Άντερσον, σε μια εντυπωσιακή κατασκευή που στρέφεται απέναντι στον εαυτό της, όσο και απέναντι στον κόσμο (και τον θεατή!), και η οποία θα διχάσει πολύ.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr