Θεωρητικά, στο «Κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» παρακολουθούμε τα περιστατικά τα οποία εξελίσσονται στο εσωτερικό μιας οικογένειας, η οποία ζει απομονωμένη σε μια έπαυλη στην Ισπανία. Δύο γονείς και τέσσερα παιδιά (τρία αγόρια και μια γυναίκα) ασκούνται σε σεξουαλικές σχέσεις, κρυφές και φανερές επιθυμίες, αναζητούν τον τρόπο να αποδράσουν από την ιδιότυπη φυλακή πολυτελείας. Το μεγαλοαστικό οίκημα μοιάζει σαν ένα μαντρί κι όποιος φύγει «τον τρώει ο λύκος». Ο πρώην συνεργάτης του Γιώργου Λάνθιμου, ο σεναριογράφος Ευθύμης Φιλίππου, δεν μας είναι άγνωστος, άρα μπορούμε εύκολα να φανταστούμε την ιδιορρυθμία, αλλά και τις εμμονές της σεναριακής δομής.
Μπορεί η οικογένεια ως αποτυχημένος θεσμός να βρίσκεται στο επίκεντρο, ωστόσο αυτό περιγράφεται με τον πιο παράξενο τρόπο. Τίποτα δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, ακόμη και για έναν επαγγελματία θεατή. Υπάρχουν φορές που οι καταστάσεις και τα πρόσωπα μπερδεύονται, αλλά δεν χρειάζεται να καταβάλει κάποιος προσπάθεια για να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Για μια ακόμη φορά ένας δυνάστης πατέρας, τυφλός τούτη τη φορά (Οιδίπους;), η κατάχρηση της ψυχανάλυσης, η υπερβολή στο μεγαλείο της. Τελικά, οι εικόνες είναι αυτές που τις χαίρεσαι μία-μία. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια πινακοθήκη γεμάτη πανέμορφους πίνακες μοντερνισμού. Το σύνολο συνθέτει ένα έργο βίντεο-αρτ, το σινεμά συναντιέται με ένα εικαστικό αδερφάκι του. Μόνον που στο συγκεκριμένο φιλμ ξεχνούν την υπόλοιπη οικογένεια.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr