Το μοντάζ σε ρόλο ραπτομηχανής
Κάποιες ταινίες, όπως η «Κομμένη κλωστή», διαθέτουν επί μέρους αρετές, οι οποίες αγγίζουν τον άριστο βαθμό, την ώρα που το υπόλοιπο φιλμ κινείται στη μετριότητα και στην αδιαφορία. Παρά ταύτα, το μοντάζ της «Κομμένης κλωστής» μοιάζει με έργο ραπτομηχανής πάνω σε ύφασμα από σελιλόιντ, χρησιμοποιώντας κλασικούς όρους στην τεχνική επεξεργασία. Μια μοδίστρα, η Μπάρμπαρα, η οποία βρίσκει μια βαλίτσα με χρήματα ανάμεσα στις λαμαρίνες ενός τροχαίου ατυχήματος και στους δύο νεαρούς, οι οποίοι χαροπαλεύουν. Αυτό την μετατρέπει σε αντικείμενο μιας ανελέητης καταδίωξης, αφού πρόκειται για τα απομεινάρια μιας ματαιωμένης συναλλαγής ναρκωτικών. Από μόνο του το σεναριακό εύρημα δεν είναι πρωτότυπο, ούτε ιδιαιτέρως ελκυστικό. Έστω κι αν από την αρχή η ηρωίδα θέτει το θέμα των επιλογών – ή αλλιώς, «τι θα γινόταν αν…» -, προκειμένου να πασπαλιστεί με κάτι διαφορετικό η αφήγηση, πάλι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άγνωστο κινηματογραφικό τοπίο. Ανάμεσα σε αυτά, η πατρική φιγούρα ταλαιπωρεί τους πρωταγωνιστές, άλλη μια χιλιοφορεμένη αναφορά με σκοπό να πάρουν κάποιο νόημα τα περιστατικά.
Όσο περνάει όμως η ώρα, η Μπάρμπαρα με θαυμαστό τρόπο λύνει κάθε πρόβλημα, βγαίνει από το αδιέξοδο, κατασκευάζοντας μια μηχανή από το συνδυασμό ενός συστήματος κλωστών. Η εφευρετικότητά της γίνεται αξιοθαύμαστη, αλλά περισσότερο ακόμη εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίον ο Φρέντι Μακντόναλντ παρακολουθεί τις κινήσεις και τις κατασκευές της ηρωίδας του. Για να λέμε την αλήθεια, δεν γίνεται απολύτως κατανοητός και αντιληπτός ο τρόπος λειτουργίας του κάθε συστήματος, αλλά παραμένει γοητευτική η κινηματογραφική αποτύπωσή του. Χωρίς να ενδιαφέρεσαι ιδιαιτέρως για τις «εφευρέσεις», παρακολουθείς τα σπαρταριστά αποτελέσματά τους, αφού στο τέλος όλο το σκηνικό περιπέτειας αντικαθίσταται από σκηνικό κωμωδίας. Έχουμε, τελικά, να κάνουμε με μια μαύρη κωμωδία, κάτι που συγχωρεί τη γραφικότητα πολλών περιστατικών. Ο Μακντόναλντ επιθυμεί να προσδώσει και μια φιλοσοφική χροιά στο έργο του, προσθέτοντας το θέμα των επιλογών και του ρόλου τους στη ζωή μας. Ο ίδιος ο ανθρώπινος βίος παραλληλίζεται με το ξεδίπλωμα μιας κλωστής, που με ανάλογο τρόπο μπορεί να κοπεί. Το φινάλε διατηρεί έναν ανάλογα εξυπναδίστικο ή κωμικό χαρακτήρα (όπως θέλει το διαβάζει ο καθένας), αλλά και πάλι ό,τι μένει στη μνήμη είναι αυτή η γεμάτη ρυθμό και ένταση συγκόλληση των εικόνων, το μοντάζ δηλαδή.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr