Όρεγκον, 1933: μόλις τέσσερα χρόνια μετά τη Μεγάλη Ύφεση. Ο Μέρφι (Ίθαν Χοκ), πρώην βετεράνος και χήρος, αγωνίζεται για να σώσει τη μικρή κόρη του από τη φτώχεια. Καθώς γρονθοκοπεί έναν μυστικό αστυνομικό, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται σε ένα στρατόπεδο εργασίας, το οποίο διευθύνει ο επιστάτης Κλάνσι (Ράσσελ Κρόου). Εντυπωσιασμένος από την οξυδέρκεια και τη βούληση του Μέρφι, ο Κλάνσι τον δελεάζει (μαζί με μια ολιγομελή ομάδα) αναθέτοντάς του μια αποστολή που ενέχει λαθρεμπόριο χρυσού και έχει ως αντάλλαγμα την ελευθερία του. Στη διαδρομή στην άγρια φύση, εντάσσεται στην ομάδα η Ινδιάνα Άννα (Τζούλια Τζόουνς), η οποία και αυτή επιχειρεί να δραπετεύσει από το ορυχείο χρυσού.
Άγρια φύση (η ταινία, παρότι διαδραματίζεται στο Όρεγκον, είναι γυρισμένη σε εθνικό δρυμό της Βαυαρίας), δοκιμαζόμενες δυναμικές εντός της μικρής ομάδας, κίνδυνοι από αμέλεια, ένα ανεπαίσθητο ερωτικό σκίρτημα και ένας Σισύφειος αγώνας παραπέμπουν σε είδη παλαιότερων δεκαετιών, με αποκορύφωμα το αριστουργηματικό «Όταν ξέσπασε η βία» του Τζον Μπούρμαν. Εδώ η βία ξεσπά, αλλά αυτή είναι η μόνη ειδολογική συνάφεια με το ξακουστό έργο.
Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Πάντρεϊκ ΜακΚίνλεϊ στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που υπογράφει ως σκηνοθέτης, τα συστατικά της παλαιομοδίτικης συνταγής κάπου χάνονται στη διαδρομή. Δεν αρκούν ούτε οι αναμενόμενα καλές ερμηνείες των Χοκ και Κρόου, ούτε οι καλοδεχούμενες συζητήσεις των καταδίκων περί καπιταλισμού και σοσιαλισμού, αλλά ούτε και οι πρόσθετες αναφορές στις φυλετικές διακρίσεις. Αυτά τα στοιχεία προστίθενται απλώς ως ένα πασπάλισμα θεωρητικής υπογράμμισης γύρω από την εμπορευματοποίηση της ζωής και την αλλοτριωμένη εργασία.
Η ανάγλυφη αναπαράσταση της κακουχίας δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην πρόσληψη του έργου από τον θεατή· υποβιβάζεται σε ένα θέαμα που τελικά αποτυγχάνει και ως τέτοιο, καθώς ο σκηνοθέτης δεν αποφεύγει την παγίδα της υπερβολικής τραχύτητας, παρά το λούστρο μιας κινηματογράφησης τύπου National Geographic. Αυτό γίνεται εμφανές, για παράδειγμα, στον ορυμαγδό μουγκρητών κατά την πάλη του Μέρφι με τον θηριώδη Λέτεντερ. Αναμενόμενο, επίσης, είναι και το απογοητευτικά γλυκερό φινάλε σε μια ταινία με δραματικό φορτίο που τελικά αποδείχθηκε πολύ βαρύ για να το σηκώσει στους ώμους της.
Σπύρος Γάγγας