Ανασύροντας, από τον βυθό, την αδελφική αγάπη
Όχι, δεν πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη στη ζούγκλα, αλλά «οι τίγρεις» είναι δύο αδέλφια που καταδύονται στη θάλασσα και ο Ισπανός Αντόνιο ντε λα Τόρε τα βοηθά να ανασύρουν την αδελφική αγάπη. Ο Αντόνιο είναι ο ένας δύτης, εξπέρ στις λεγόμενες βιομηχανικές καταδύσεις, το ίδιο και η αδελφή του. Καθώς ο Αντόνιο γερνάει, αντιλαμβάνεται ότι σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με το τέλος της καριέρας του. Όντας ένας αποτυχημένος της ζωής, αδυνατώντας να καταβάλει την απαιτούμενη διατροφή, σε κατάσταση γενικευμένης απελπισίας αποφασίζει να συμμετάσχει σε μια τελευταία, παράτολμη και παράνομη αποστολή: να αλιεύσει και να «σπρώξει» ένα φορτίο κοκκαΐνης. Κι ενώ βρισκόμαστε στον ανδροκρατούμενο κόσμο των καταδύσεων και της διακίνησης ναρκωτικών, μια γυναίκα, η αδελφή του, πραγματοποιεί την πιο τολμηρή κατάδυση. Στην πράξη, σώζει τον αδελφό της από τον θάνατο, στην ουσία του παρέχει το οξυγόνο της αγάπης.
Το φιλμ ανοίγει πολλά κεφάλαια, κι αυτό είναι ίσως ένα πρόβλημά του. Ωστόσο, καταφέρνει να τα φέρει, λιγότερο ή περισσότερο, σε πέρας κι αυτό είναι που τελικά του χαρίζει ένα σαφώς θετικό πρόσημο. Πριν απ’ όλα, ο σκηνοθέτης ασκείται στις εντυπωσιακές, υποβρύχιες λήψεις, οι οποίες ασφαλώς και θεαματικές και λειτουργικές είναι. Ο θεατής, ακόμη κι αν δεν βρει τον τρόπο να «βουτήξει» στα βαθειά της ταινίας, σίγουρα δεν θα μείνει αδιάφορος στα δύσκολα και γοητευτικά πλάνα, τα οποία τον ξεναγούν σ’ έναν άγνωστο κόσμο.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι βιομηχανικοί δύτες είναι φανερό πως αποτελούν αναλώσιμο εργατικό δυναμικό για τους μεγαλοκαρχαρίες της στεριάς. Ο Αντόνιο είναι κατεστραμμένος, σωματικά και ψυχολογικά, κάτι που τον αναγκάζει να γλιστρήσει στα ύδατα της παρανομίας. Κατά τρίτον, όλος αυτός ο κόσμος, «ο καθόλου αγγελικά πλασμένος», είναι ένας κόσμος ανδρών. Ως εδώ, θα λέγαμε, ότι η ταινία -πλην των υποβρύχιων λήψεων- δεν έχει και πολλά πρωτότυπα, να μας συστήσει.
Έρχεται, όμως, η αδελφή να προσδώσει διαφορετική διάσταση σε όλα τα παραπάνω και ν’ αποδείξει ότι η πραγματική «τίγρης» είναι αυτή, μια γυναίκα. Στη φιλμική δράση παρεμβαίνει δυναμικά, ως σώμα, διασώζοντας τον Αντόνιο, αλλά κυρίως ως «ψυχή», ανασύροντας από τον βυθό τη χαμένη αδελφική αγάπη. Με λάιτ μοτίφ (αφηγηματικό άξονα) ένα ρολόι, δώρο του πατέρα τους, ο σκηνοθέτης βρίσκει έναν ευφυή τρόπο να συνδέσει τα κομμάτια της ιστορίας του. Έχοντας μεγαλώσει στη σκιά των ανδρών της οικογένειάς της, αποδεικνύει στην πράξη πόσο πιο ώριμη υπήρξε από αυτούς. Από έναν «μεροληπτικό», υπέρ του αγοριού, πατέρα κι έναν αδελφό, που κάθε άλλο παρά ήρωας είναι. Παρουσιάζεται ως τέτοιος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ναυάγιο, που το ανασύρει από το σκοτάδι η αγάπη της αδελφής του για να το φέρνει στο φως της ζωής.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr