Έμπνευση με τις ζωές των άλλων
Αυτήν είναι η τρίτη ταινία που σκηνοθετεί ο Ασγκάρ Φαραντί μακριά από το Ιράν και η δεύτερη γαλλόφωνη. Επί πλέον είναι μια ταινία πέρα για πέρα “γαλλική” τόσο θεματικά όσο και ιδιοσυγκρασιακά κι αυτό πιστώνεται στον σκηνοθέτη.
Η Σιλβί είναι μια ιδιότροπη συγγραφέας η οποία “παλεύει” να ολοκληρώσει το καινούργιο βιβλίο της. Για τον σκοπό αυτό έχει επιστρατεύσει… ένα τηλεσκόπιο με το οποίο κατασκοπεύσει το απέναντι διαμέρισμα το οποίο χρησιμοποιείται ως στούντιο ηχητικών εφέ από δύο αδέλφια, τον Νικολά και τον Τεό και τη συνεργάτιδά τους, Νίτα. Μάλιστα στο ίδιο ΄διαμέρισμα έμενε κάποτε η μητέρα της, κάτι που την έχει ιντριγκάρει ακόμη περισσότερο. Όταν όμως ο Αντάμ, ένας νεαρός που παλιά είχα καταδικαστεί για κλοπή, προσλαμβάνεται ως βοηθός της Σιλβί, η κατάσταση περιπλέκεται. Γοητευμένος από την Νίτα αρχίζει να την παρακολουθεί και έχοντας διαβάσει κρυφά τα χειρόγραφά της εργοδότριάς του, το παρουσιάζει ως δικό του. Κι έτσι ξεκινά ένα γαϊτανάκι ψεύδους, αλήθειας, φαντασίας, έρωτα, πάθους και εμμονής.
Έτσι οι «Παράλληλες ιστορίες» (Histoires paralleles) μετατρέπονται σε ένα δυναμικό ψυχολογικό θρίλερ, με τους ήρωές του να εμπλέκονται σε έναν κυκεώνα ανεξέλεγκτων καταστάσεων.
Ο Φαραντί προσπαθεί, και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει, να χαλιναγωγήσει ένα απαιτητικό σενάριο που περιστρέφεται γύρω από την πραγματική ζωή και τη ζωή των μυθιστορηματικών ηρώων, ένα όχι άγνωστο αλλά πάντοτε ενδιαφέρον αφηγηματικό μοτίβο. Ο σκηνοθέτης δίνει ένταση, δημιουργεί ερωτήματα, οδηγεί σε απαντήσεις.
Οι «Παράλληλες ιστορίες» είναι μια ταινία που δύσκολα ο θεατής απομακρύνει το βλέμμα του από την οθόνη. Κρατά ο ενδιαφέρον, πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα, αυξάνει την ένταση. Η ηδονοβλεψία -κατ’ επέκταση το ίδιο το σινεμά- και το μέσο της, το τηλεσκόπιο, θυμίζουν είναι ένα ακόμη αγαπημένο κινηματογραφικό μοτίβο. Από τον Χίτσκοκ («Σιωπηλός μάρτυρας»), στον ντε Πάλμα («Διχασμένο κορμί»), τον Κισλόφσκι («Μικρή ερωτική ιστορία»), τον Παναγιωτόπουλο («Οι απέναντι») κ.α. Μάλιστα, η ταινία του Φαραντί είναι ελεύθερη διασκευή της ταινίας που γύρισε ο Κριστόφ Κισλόφσκι το 1988. Σαυτό που διαφοροποιεί τις δύο ταινίες είναι ότι ο Ιρανός δεν μένει μόνον στην οπτική εκείνου που παρακολουθεί αλλά και στο τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com