O αγαπημένος δημιοργός Asghar Farhadi κατηγορήθηκε για λογοκλοπή κατά την παρασκευή της προηγούμενης ταινίας του, του A Hero, από μια φοιτήτριά του. Για την ιστορία, πριν από μερικές εβδομάδες το Εφετείο της Τεχεράνης απέρριψε την αγωγή της τελευταίας, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Mansour Jahani.
O λόγος που αναφερόμαστε σε αυτή την είδηση είναι γιατί εμφανώς επηρέασε ή, στα μάτια μας, θόλωσε το δημιουργικό ένστικτο του Farhadi και κάπως έτσι προέκυψε το Parallel Tales, μια ταινία που γεννήθηκε σε αντίδραση αυτών των κατηγοριών. Μια ταινία όπου, ένας δημιουργός που στηριζόταν πάντα στο λεπτοδουλεμένο σενάριο, των δεκάδων μυστικών και των (πάντα σημαντικών) λεπτομερειών, επιχειρεί να επανασυστηθεί ως σκηνοθέτης ύφους και ατμόσφαιρας, μόνο για να μας δείξει ότι «δεν έχει σημασία το σενάριο αλλά η σκηνοθεσία». Μια ταινία που κακομεταχειρίζεται το Short Film about Love του Kieslowski, προσλαμβάνοντας και τον Preisner να γράψει τη μουσική και να πειράξει και το αξέχαστο θεματάκι του, μόνο για να μας πει ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη κι ότι όλοι εμπνεόμαστε από κάπου.
Κάπως έτσι, ο Farhadi υπογράφει το Lady in the Water του – θυμίζουμε ότι κι ο Shyamalan είχε φτιάξει το meta παραμύθι του αντιδρώντας στις εχθρικές κριτικές του The Village– αλλά δίχως τις στιγμιαίες εξάρσεις έμπνευσης και της swing for the fences μενταλιτέ του τελευταίου. Το αποτέλεσμα αδικεί τους πάντες και πιο πολύ από όλους τον Vincent Cassel, που μοιάζει πιο invested από ποτέ.
Γιάννης Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα wired.com.gr