Ο κόσμος της δροσιάς / είναι κόσμος της δροσιάς – κι όμως, κι όμως. (- Κομπαγιάσι Ίσα)
Ο κόσμος της αδέσποτης Κότας, της μαύρης μπιρμπιλομάτας ηρωίδας του Γκιόργκι Πάλφι, είναι διαρκής αγώνας επιβίωσης, είναι αντίσταση στην εξουσία, είναι μητρότητα. Από την επώασή της στο πτηνοτροφείο μέχρι την απόδρασή της, από την επεισοδιακή περιπλάνησή της μέχρι τη φυλάκισή της στο κοτέτσι της εξοχικής ψαροταβέρνας και από τις αλλεπάλληλες νέες αποδράσεις μέχρι τον τελικό της προορισμό, αντιμετωπίζει τις προκλήσεις με σύνεση και γενναιότητα. Ο κόσμος από το ύψος και με τα μάτια της Κότας είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό μας, αφού ο άνθρωπος δεν βρίσκεται πια στο επίκεντρο.
Κι αυτό ακριβώς είναι το τρομερό στοίχημα της ταινίας αυτής: να μας πει με κακαρίσματα ότι δεν είμαστε εμείς το επίκεντρο αυτού του κόσμου. Ο δευτεραγωνιστής Γιάννης Κοκιασμένος, ιδιοκτήτης της ταβέρνας στην ταινία, μου είπε σχολιάζοντας:
Η Κότα κι ο Θεός δεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα. Βλέπουν αλλά δεν παρεμβαίνουν. Έχουν τη δική τους ατζέντα. Η Κότα έχει σκοπό να κάνει οικογένεια και όλα τα άλλα είναι κοσμικός εγκόσμιος διάκοσμος. Η χειραφέτησή της είναι μόνον η αρχή της πορείας. Η αλανιάρα Κότα δίνει μαθήματα επιβίωσης. Ο κόσμος να καεί αυτή συνεχίζει.
Δευτεραγωνιστές είναι όλοι όσοι στέκουν πάνω από το βλέμμα της: Αντώνης Καφετζόπουλος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Αργύρης Πανταζάρας, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Ελένη Αποστολοπούλου και όλο το ανθρώπινο δυναμικό της ταινίας. Ακόμη και το σάουντρακ περιστρέφεται γύρω από την πρωταγωνίστρια του τίτλου. Από την πρωτότυπη μουσική του πολυοργανίστα Szabolcs Szőke (γκαντούλκα, αρράι, μπίρα, φρίξιον ντραμ, ανγκλούνγκ, εκτάρ) μέχρι τα ανθολογημένα κομμάτια: Poche ore per una vita (Χρήστος Λεοντής), Dedicato a Buster (Piero Umiliani), Foxtrot pippolese (Mario Nascimbene), Μπολερό του Ραβέλ (The Swingle Singers).
Αλλά και τα άσματα που διάλεξε για την μελωδία και το πάθος τους ο σκηνοθέτης Πάλφι (Γρηγόρης Μπιθικώτσης: Επίσημη αγαπημένη, Μανώλης Αγγελόπουλος: Τα μαύρα μάτια σου) περιστρέφονται γύρω από τον βίο και την πολιτεία της Κότας μας. Μιλώντας μαζί του, μου είπε ότι διάλεξε τα δυο τραγούδια από το ραδιόφωνο δίχως να ξέρει το νόημα των στίχων, απλώς από το αίσθημα που εξέπεμπαν. Το ίδιο ισχύει, λέει, για το διεθνές κοινό – δεν μπορεί να εκτιμήσει το βάρος που έχουν αυτά τα άσματα για έναν ντόπιο, μπορεί μόνον να αισθανθεί την καψούρα και τη θέρμη τους. Κατόπιν φυσικά είδε τη μετάφραση των στίχων και κατάλαβε ότι είναι ακόμη πιο ταιριαστά.
Ποιος είναι όμως αυτός ο Γκιόργκι Πάλφι που επέλεξε την όρνιθα ως πρωταγωνίστρια και οργάνωσε έναν ολόκληρο κόσμο για χάρη της; Καταρχάς είναι ο αντισυμβατικός σκηνοθέτης των ταινιών Λόξιγκας (2002), Ταρίχευση (2006) και Final Cut: Κυρίες και κύριοι (2012). Κατά δεύτερον ως αντισυστημικός αποκλείστηκε από τις χρηματοδοτήσεις της πατρίδας του, με αποτέλεσμα να έχουμε την μεγάλη τιμή να γυρίσει την νέα του ταινία στη χώρα μας και να της δώσει χρώμα και άρωμα ελληνικό. Κατά τρίτον, οι πολιτικές προεκτάσεις του θέματός της την καθιστούν ανεπιθύμητη ακόμη και στους εδώ κατέχοντες, αφού μπορεί να λειτουργήσει με το μαύρο κοτίσιο χιούμορ της επαναστατικά.
Ως θέαμα λυτρωτικόν και ευεργετικόν προς υμάς τους κοινούς θνητούς, είναι ο κόσμος της δροσιάς.
Κώστας Καρδερίνης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress