Το Resident Evil αλλάζει αυτή τη φορά αισθητά κατεύθυνση, αφήνοντας στην άκρη το πλήθος των χαρακτήρων που συνήθως μοιράζονταν τη δράση και μετατρέποντας την ιστορία σχεδόν σε one man show. Ένας κεντρικός ήρωας βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο και η ταινία ακολουθεί τη δική του προσπάθεια επιβίωσης, καθώς η μία απειλή διαδέχεται την άλλη. Ο Μπράιαν απέχει αρκετά από τον γνώριμο τύπο του ατρόμητου ήρωα δράσης, επιβιώνοντας περισσότερο μέσα από τον αυτοσχεδιασμό, τα λάθη και την προσπάθειά του να καταλάβει κάθε φορά τι ακριβώς συμβαίνει γύρω του. Η επιλογή αυτή απλοποιεί την αφήγηση και ταυτόχρονα φέρνει τη δομή της πιο κοντά στη λογική του βιντεοπαιχνιδιού, όπου ο παίκτης προχωρά από δοκιμασία σε δοκιμασία χωρίς πολλές στάσεις.
Ο ρυθμός παραμένει σχεδόν αδιάκοπος, με τις ανατροπές να διαδέχονται η μία την άλλη και την ταινία να κινείται συνεχώς ανάμεσα στον τρόμο και στο χιούμορ. Ακόμη και τα ειδικά εφέ ακολουθούν αυτή τη διάθεση. Οι μεταλλάξεις και τα πλάσματα σχεδιάζονται περισσότερο για να ενισχύσουν το θέαμα παρά για να τρομάξουν, με την υπερβολή τους να μετατρέπει αρκετές από τις συγκρούσεις σε ένα ξέφρενο παιχνίδι τρόμου και διασκέδασης. Στις παραμορφώσεις των σωμάτων και στις αλλόκοτες μορφές των τεράτων είναι δύσκολο να μη διακρίνει κανείς έναν μακρινό απόηχο από το The Thing του Τζον Κάρπεντερ, μόνο που εδώ ο εφιάλτης έχει σαφώς πιο παιχνιδιάρικη διάθεση.
Η αλλαγή κατεύθυνσης αποτυπώνεται και στους χώρους. Η Umbrella εγκαταλείπει τα γνώριμα βαθιά υπόγεια και μεταφέρεται στα ψηλά γραφεία ενός πολυώροφου κτιρίου, δίνοντας στη δράση διαφορετική οπτική και μεγαλύτερη αίσθηση κίνησης. Η νέα κινηματογραφική εκδοχή αναζητά έτσι άλλους χώρους και διαφορετική αισθητική, διατηρώντας παράλληλα αρκετά από τα γνώριμα στοιχεία του σύμπαντος.
Η νέα πορεία αποδεικνύει τελικά πως το Resident Evil μπορεί να αλλάξει πρόσωπο χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Μπορεί ακόμη και να υπάρξει χωρίς τη Μίλα Γιόβοβιτς, αλλά κακά τα ψέματα. Μας λείπει πολύ το πείσμα και η αποφασιστικότητα της Μίλα, καθώς και η λαμπερή της παρουσία. Ένα νέο κινηματογραφικό κεφάλαιο του franchise φαίνεται πως μόλις αρχίζει και, παρότι συνήθως αποφεύγω τα spoilers, εδώ μπορώ να κάνω μια μικρή εξαίρεση: η ίδια η ταινία, πριν μας αποχαιρετήσει, φροντίζει να μας προσκαλέσει στη συνέχειά της.
Κώστας Κωνσταντινίδης